Even wennen

Ik loop over straat, een auto stopt en een onbekende man vraagt of hij me ergens naartoe moet brengen. „Nee bedankt hoor, ik ga met de tram”, antwoord ik. „Maar met de auto ben je sneller!” In plaats van mij aan te kijken, praat hij tegen mijn achterwerk. Ik draai me om en loop door. Als ik even ga rusten, komt een Marokkaan naast me zitten en zegt dat hij van me houdt en met me wil trouwen. Twee negers fluisteren in mijn oor: „Casablanca”. Een Italiaan vraagt of ik zin heb om te neuken.

Sinds een maand woon ik in Amsterdam. Dat is even wennen. Natuurlijk ben ik vaker in Amsterdam geweest, voor een discussietje hier en een debatje daar. Altijd moest ik bijkomen van de vele indrukken. De herrie, de trams, toeristen, maar vooral de brutale mensen verbazen me keer op keer.

Tot nu toe zijn de meeste Amsterdammers die ik spreek echte gezelligheidsdieren, maar tegelijkertijd vind ik het vaak chagrijnen. Altijd zeiken en klagen: als het niet aan het weer ligt, dan is het de politiek. Het is nooit goed.

Laatst kreeg ik van een Amsterdammer de waarschuwing: „zorg dat deze stad je niet sloopt”. Deze projectontwikkelaar had al veel studenten ontmoet die bij hem kwamen voor een kamer. Hij vertelde dat hij ze maanden later weer tegenkwam op straat. Als junk. Junk? Ik moest even slikken.

Zelf ben ik opgegroeid in het superveilige Wageningen. Gebeurde niets bijzonders. Ik ging naar school, bracht ’s middags de Arnhemse Courant rond, kreeg eten om zes uur en zo verstreek de tijd, rustig en kalm. Totdat ik journalistiek ging studeren in Utrecht: tot afschuw van mijn ouders kwam ik opeens in de buurt van grote steden terecht.

Voor mijn moeder, die zich bezorgd maakt over haar dochter, heeft Amsterdam de afmetingen en reputatie van New York. Het is een stad die je alleen kent van tv. En nu woon ík er. „Zorg dat deze stad je niet sloopt”, spookt door mijn hoofd.

Ik bestel een koffie verkeerd aan een van de grachten. Een zwerver zingt een lied, ik zing met hem mee. Zie je, ik weet me best te redden. Het grote Amsterdam krijgt mij niet klein.

Samira el Kandoussi (1979) is hoofdredacteur van www.maghrebia.nl.