Een weekend lang afwassen is heel Pipo, maar niet heel leuk

Iedereen die is opgegroeid met Pipo de Clown en Mammaloe heeft een inner circusartiest die ernaar verlangt om in een woonwagen de wereld rond te trekken, met een tent en een geit en een heleboel kitscherige troep achter zich aan. Of geldt dit alleen voor mij?

Eén weekend per jaar geef ik toe aan mijn inner circusartiest. Dan reis ik af naar Nijetrijne, Friesland, waar een vriendin een buitenluchtopera organiseert, en dan speel ik circushulpje. De opera begon als grap, maar is uitgegroeid tot een tweehonderd-gasten-per-avondproductie met tribunes en decorstukken en ‘arrangementen’. Elk jaar wordt het geavanceerder. Zo kwam er een industriële afwasmachine, waar ik extatisch over was, want een weekend lang ovenschotels afwassen is heel Pipo, maar niet heel leuk. En dit jaar hadden we ineens de beschikking over internet, en een site die Weeronline heet.

Weeronline beheerste het hele weekend. Op Weeronline kun je van minuut tot minuut bekijken wat voor weer het boven jouw hoofd wordt, en dat is handig als je een buitenluchtopera organiseert in een klef natuurgebied. Een van ons, Diederik, was de Weeronline-persoon. Hij zat de hele dag achter de computer op ‘verversen’ te drukken en deelde dingen mee als: „Over zeven minuten komt er een wolk aan”, en „Na de tweede akte gaat het regenen”.

Zo kwamen we er zaterdag achter dat het na de derde akte zou gaan stormen. En niet zo’n beetje ook. En dat is het vervelende met die geavanceerde dingen: wat moet je ermee, als je dat weet? De storm tegenhouden kan niet. Je moet hem, net als de onwetenden die niet de hele dag op Weeronline kijken, over je heen laten plenzen. Wat eigenlijk nog frustrerender is, want je zag hem al van verre aankomen.

En zo kwam het dat ik, ondanks al mijn voorkennis over het weer, toch uren door de regen rende om opera-geit Mabel uit de storm te halen. (Heldhaftig.) Weeronline of geen Weeronline, van rennen in de regen word je ziek (en ook van circusachtig laat opblijven en wijn drinken), dus zondag moest ik naar huis. Terwijl het met bakken naar beneden kwam, pakte ik mijn klamme spulletjes bij elkaar en nam ik afscheid van mijn operavrienden. Achter de computer zat Diederik, die ik bij het verlaten van het huisje hoorde roepen: „Om kwart over twaalf gaat het motregenen!”