‘Wat zit je heerlijk vol in je goddelijke lijf’

De jongste editie van pop- en kunstenfestival Lowlands lijkt als vanouds generatiekloven te overbruggen met piepjonge acts en uit de dood herrezen pop-acts.

Met 55.000 bezoekers is het driedaagse kampeer-, pop- en kunstenfestival Lowlands in de Flevopolder dit weekend uitverkocht. Vrolijk druk was het gisteren op het nauwelijks merkbaar door de wateroverlast van de voorgaande dagen aangetaste terrein. Sinds Lowlands over looppaden van asfalt beschikt zijn de diverse podia goed bereikbaar, al blijft het een eind lopen van de camping naar het afgelegen podium van de Alpha-tent.

Een sterk programma moet het dit jaar niet per se hebben van publieksfavorieten als Placebo en Massive Attack. Internationaal neemt Lowlands een unieke plaats in, omdat het naast popmuziek in vele soorten ook theater, ballet, literatuur, film en beeldende kunst biedt. Waar anders kun je schrijver Rob van Scheers horen voordragen uit eigen werk over Johnny Cash en Stalin, terwijl enkele tientallen meters verderop de keiharde elektrodisco van Nid & Sancy uit een knipperlichtende oranje loods knalt? Vergeleken met het informelere Pukkelpop in België, ook dit weekend, kent Lowlands een strak schema. Zo werd de omstreden groep Babyshambles van zanger/gitarist Pete Doherty werd niet geboekt, aldus festivaldirecteur Eric van Eerdenburg, „omdat wij hier geen junkies binnenhalen die de boel in het honderd laten lopen.”

Tussen een Sonic Forest van interactieve geluidspalen en de inmiddels traditionele Stille Disco – waar je voor buitenstaanders geluidloos danst op muziek uit een koptelefoon – kun je er tot rust komen in de ‘Lowlands Love Express’-sauna, een familieschommel gemaakt van autobanden of bij de Therapeuterette, een balie waar een begrijpende juffrouw wacht.

Nieuw op Lowlands is de Fun Fair van Oxfam/Novib, waar verantwoord eten wordt geserveerd en waar gisteren een modeshow plaats vond voor minder courante amateurmodellen, die door de presentator werden aangemoedigd op de catwalk met de woorden „Wat zit jij vandaag heerlijk vol in je goddelijke lichaam”.

Muziek was er te over, van bonkende hiphop-soundscapes door DJ Shadow tot de hysterische artrock van The Veils. Ska en reggae deden het goed in de zonnige polder, met eerst de klaaglijke reggaekaraoke van de orthodoxe rabbijn Matisyahu en later de veel leukere Doe Maar-variant Luie Hond. De Britse groep The Dead 60s bracht een dwingende mengeling van The Clash-achtige powerrock en geloofwaardige ska – heel goed voor een band die te jong is om de originelen van vroeger te kennen.

Ook de piepjonge groep Wolfmother dook geloofwaardig in het rockverleden, met een geluid dat het midden hield tussen Deep Purple en Led Zeppelin. Generatiekloven werden geslecht door de keurige heren in witte overhemden van Blue Grass Boogieman, die de jeugd vermaakten met authentieke bluegrass. Opgezwolle beukte er nietsontziend en onverstaanbaar op los. Anouk liet het glooiende terrein rond de Alpha meezingen met bijna louter hits. En het Britse Razorlight bewees zich als festival-act met galmende liedjes gericht naar de hemel. Snow Patrol liet honderden aanstekers oplichten met magistrale rock. Het was slechts de aanzet tot wat vermoedelijk een gedenkwaardig festival wordt, want vandaag wachten de herenigde Iggy & The Stooges, en zondag mogen The Arctic Monkeys laten zien of het terecht is, dat ze binnen driekwart jaar van het bovenzaaltje van Paradiso tot festivalfavoriet promoveerden.

Lowlands duurt t/m zondag.