Islamofascistische overwinningsroes

A Fake Celebration, zo beschrijft Tariq Alhomayed, hoofdredacteur van de Arabische krant Asharq Alawsat, de overwinningsroes bij de Zuid-Libanese Hezbollah, en in het islamitische Iran en Syrië. Dit is de oorlog van Iran en Syrië. Libanon betaalt er de prijs voor, aldus Alhomayed. Deze valse overwinningsroes is het perspectief op grond waarvan de contouren van de nabije toekomst worden geschetst.

Ahmad Khatami, de imam van Teheran die de vrijdagse preek houdt, had in die preek een buitengewoon indringende boodschap voor Israël en de Verenigde Staten: „Als zij een klein beetje agressie tegen het islamitische Iran zouden tonen, moeten zij weten dat de 70-kilometer-raketten van de Zuid-Libanese Hezbollah Israël hebben veranderd in een spookland. Vrees de dag waarop de 2.000-kilometer-raketten op het hart van Tel Aviv neervallen.”

De vreedzame bedoelingen van de internationale gemeenschap worden in Iran en ook in Syrië als zwakte gezien. Het conflict heeft ook een apocalyptisch karakter dat telkens door de Iraanse president Ahmadinejad wordt benadrukt: „Omdat ze [Hezollah] voor Allah in opstand waren gekomen, heeft Allah hen geholpen. […] Deze overwinning is Allahs werk, Allah komt zijn beloften na.” Als je Allah helpt, dan word je op een gegeven moment geholpen door Allah. Ook in Zuid-Libanon wordt het staakt-het-vuren als een overwinning van Allah ervaren.

Deze logica is totalitair, omdat de politieke realiteit (het immanente) samenvalt met de transcendente entiteit (Allahs wereld). Er zijn dan geen gescheiden werelden met gescheiden ordes. In de wereld van de politieke islam loopt de reële wereld dwars door de imaginaire wereld heen. Wie heeft er nooit van gedroomd om tegelijkertijd in deze en aan gene zijde van deze wereld te zijn?

Een Hezbollahstrijder is op twee plaatsen tegelijk: op de aarde en op de grens van de hemel. De hemel als een politieke categorie neemt de plaats in van wat voor de nazi’s de reine natuur (de echte mens en het echte ras) en bij de stalinisten de geschiedenis (de emancipatie van de mensheid) heette. De filosoof Eric Voegelin (1901-1985) toonde al in 1938 aan hoe de totalitaire bewegingen transformeerden tot een soort politieke religie.

De islam had reeds bij zijn geboorte een politieke verschijning. Waarom is de politieke islam verwikkeld in een bloedig conflict met de VS, Israël en Europa? Het antwoord vinden we in een recente toespraak van Ahmadinejad: „Degenen die niet de dienaar/slaaf van Allah willen zijn, zijn de bron van oorlog en conflict. Bij dit soort mensen bestaat geen enkele liefde voor de medemens. Ze hebben geen belangstelling voor de mensheid. Maar de samenlevingen die zich als dienaar/slaaf [Bande] van Allah beschouwen, hebben liefde en respect voor elkaar. Helaas is in onze tijd het slaaf/dienaar-zijn van Allah niet erg populair en Europa, Amerika en ook het zionistische regime – hun existentie is kwaad – onderdrukken, bedreigen en vallen aan […] wij zeggen tegen hen: stop met het onderdrukken en aanvallen, en wordt weer een dienaar/slaaf van Allah.”

Deze ondiplomatieke woorden, te vinden op de presidentiële site (http://www.president.ir), vormen een juiste weergave van de kern van dit conflict. De vrije gebieden Europa, Amerika en Israël zijn in de ogen van de politieke islam de symbolen van het Kwaad. Toen de legendarische imam Khomeiny de VS als de grote satan bestempelde, dachten de Europeanen misschien dat de imam hun gunstig gezind was. Maar Europa, word wakker, u bent ook een onderdeel van satan!

De politieke islam is een totalitaire beweging die geenszins mag worden verward met het gewone despotisme of met tirannie. Mubarak, de president van Egypte, is wel een gewone despoot maar geen totalitaire figuur. Totalitaire bewegingen willen in tegenstelling tot de gewone tirannie alle aspecten van het leven van hun onderdanen beheersen en die totaal veranderen. Zij willen terug naar een romantisch oermoment: de gelukkige oermens, de goede mens, het reine ras, of het begin van de islam.

De stelling dat de politieke islam een totalitaire beweging is, verdedig ik al jaren. En sinds kort verdedigt ook de Syrisch-Duitse geleerde Bassam Tibi deze these: „Beide dimensies van de radicale islam [het jihadisme en de totalitaire heerschappij van de goden, de Gottescherrschaft] verbinden de idee van de irreguliere oorlog in de vorm van terrorisme met de strijd voor een wereldordening in een oorlog der beschavingen.”

En het mensenleven? Die honderden Libanezen? Fawad Sadeqi, een deskundige fundamentalist, beschreef in zijn analyse De anatomie van de militaire strategie van Hezbollah de redenen waarom, in tegenstelling tot Hezbollah, de reguliere Arabische legers niet in staat waren Israël te verslaan. Een van de belangrijkste reden is volgens hem de dominante martelarenvisie (tafakor-e estesjhadie) bij Hezbollah waardoor nog meer mensen er zich bij zullen aansluiten. Sadeqi schrijft: „Maar aan de andere kant van het front is het Israëlische leger zeer kwetsbaar wat de menselijke schade betreft.” Vrij vertaald: wij geven niks om mensenlevens, jullie wel. Dacht de nazi-top anders? Bush heeft gelijk, wanneer hij zegt dat het Westen strijdt tegen islamitische fascisten.

Er heerst nu nog geen vrede. De vredesmacht die naar Libanon gaat, zal niet in staat zijn Hezbollah te ontmantelen. En ik zie niet hoe de Fransen Hezbollah zouden kunnen ontwapenen. Hezbollah vuurde willens en wetens raketten af op burgerdoelen. Dat doet Al-Qaeda ook.

Deze irreguliere manier van oorlogvoering die door quasi statelijke machten als Hezbollah en het voormalige Al-Qaeda-Talibaanbewind tot wasdom is gebracht, zal de internationale wanorde alleen maar vergroten.

De westerse wereld moet een militair en politiek antwoord vinden op deze nieuwe manier van oorlogvoering. Het is geen valse overwinningsroes, omdat Hezbollah door te doden en gedood te worden niet verdreven is uit Zuid-Libanon. Het is en blijft een dreigende quasi statelijke macht.