‘Wij zoeken naar rust’

Jazzband Room Eleven heeft onverwacht snel succes.

„De weg naar het North Sea Jazz Festival had ons veel langer geleken, járen.”

,,We zoeken naar een soort puurheid in de muziek”, zegt Janne Schra (24). ,,Er zijn tegenwoordig zoveel keuzemogelijkheden. Alles is binnen handbereik, mensen willen alleen maar méér. De dagelijks extreemheid is ieder uur op het journaal te zien. Onze muziek laat een soort tegenreactie horen. Wij kijken naar hoe dingen oorspronkelijk bedoeld waren. En gaan op zoek naar rustpunten in de hectiek van de stad. Onder het motto: laten we alles niet te serieus nemen en de sleur doorbreken.”

De blonde zangeres kijkt gitarist Arriën Molema (24), met wie ze de spil van de formatie Room Eleven vormt, aan. Heb ik het goed gezegd, lijkt ze te vragen. Hij knikt ja. Beter zou hij het ook niet kunnen verwoorden. Samen muziek schrijven is één ding, maar muzikale keuzes omschrijven valt niet mee. Beide twintigers zijn niet zo van de grote gebaren. Ze voelen zich naar eigen zeggen het meest thuis in het ,,intieme, persoonlijke en huiskamerachtige”. Het Amsterdamse Blijburg-strandje is zo’n locatie. In het bohemien sfeertje hielden ze er in juni op ongedwongen wijze hun debuut-cd te doop.

Room Eleven, met naast gitaar en zang, akoestische bas, piano/accordeon en drums, wandelt met zevenmijlslaarzen rond in de Nederlandse muziekscene. Hun zomerse niets-aan-de-hand-muziek, waarin stijlen als jazz, pop en bossanova samenkomen, is naast verrassend leuk en fris, ook aandoenlijk. Dat komt niet alleen door de licht verleidelijke stem van Janne Schra: kwetsbaar, doordrenkt van verleiding en nostalgie met een lome jazz timing. Het is ook de eenvoud van de smaakvolle liedjes waarin kleine dagelijkse dingetjes aan bod komen; zingen na een fikse regenbui en dromen tijdens de afwas.

Met het veelal akoestische album Six White Russians and a Pink Pussycat, geproduceerd door muzikant en producer Floris Klinkert, oogstte Room Eleven positieve kritieken. Niet alleen opende de groep een concert van Jamie Cullum, de band speelde vorige maand ook nog eens op het North Sea Jazz Festival. Arriën: ,,We stonden met onze oren te klapperen. De weg ernaar toe had ons veel langer geleken, járen. We hebben ons gek gerepeteerd.” Janne: ,,Zo snel. Ik kon er nog niet eens de juiste zenuwen voor vinden.”

Pratend over het prille begin van Room Eleven vertelt Janne, dochter van een zeilschoolhouder in Huizen, hoe ze iedere dag langs het conservatorium van Utrecht liep. Op een dag had ze de moed binnen een briefje op te hangen. De zangeres van diverse reclamespotjes, kunstenares en studente zocht een schrijfmaatje voor het helpen vormgeven van haar muzikale ideeën. Arriën, die er de docentenopleiding volgde, belde op. Hij werkte vaak aan eigen liedjes, maar vond zijn teksten niet zo sterk. ,,Janne’s briefje sprong er voor mij uit. Veel mensen zoeken een muzikale partner in een gekaderde stijl. Zij benadrukte juist eigen werk.” ,,Van stijlen weet ik niets”, vult Janne aan. ,,Toen voelde ik alleen dat er dingen uit mij moesten, die ikzelf nog niet kon vatten.”

Dat dát pas een paar jaar terug is, is bijna onvoorstelbaar. Een verklaring voor de snelle platendeal, een zeldzaam goed in de Nederlandse muziekmarkt , heeft het duo niet. ,,De kracht van de muziek?”, oppert Arriën. ,,Men vond het fris. We zijn niet voor één stijl te vangen.”

In de zomer van 2004 werd het duo uitgebreid naar een band. Als finalisten van een singer/songwriterswedstrijd mochten ze op de Uitmarkt optreden. ,,De energie met zijn tweeën op het podium riep om een band”, aldus Arriën. ,,We zochten meer kleur.” Ideeën halen ze onder meer uit zigeunermuziek, waarop het liedje Come Closer, met accordeon en trompet, is gebaseerd. Maar er is ook een soort blijheid, wanneer heel serieuze woorden in een grappige melodie worden verpakt, vrij naar de gekte van de Engelse performer Nellie McKay.

Hoewel de liedjes op het huidige album in een live-uitvoering regelmatig uitgebouwd worden met solo’s in een jazzvorm, zijn Janne en Arrien al weer druk aan het schrijven. ,,Het jeukt, het moet er uit.” Samen zijn ze zich akelig bewust van het feit dat het ook wel eens té snel zou kunnen gaan. Daarom zijn de komende huisconcerten ‘Live in a Livingroom’ zo’n welkom agendapunt. Janne: ,,Akoestisch met twintig mensen op je lip. Dan wordt er heel aandachtig geluisterd. We moeten zorgen dat we ons in een rustig tempo blijven ontwikkelen. Anders knallen we met dezelfde snelheid weer keihard uit de katapult.”

Room Eleven: Six White Russians and a Pink Pussycat (Universal Music). Room Eleven speelt 19/8 tijdens Pure Jazzfest. Aanvang 19.00 uur.Info: www.roomeleven.nl