Schaamteloze exhibitionist

Deze uitbundige auto hoort thuis in de categorie wens- en jongensdromen. In stapelbedden en lits-jumeaux wordt er hunkerend naar hun foto’s gestaard, in folders gebladerd, spaarpotten op inhoud gecontroleerd en naar saldo’s op bankafschriften getuurd. En vervolgens zuchtend aan het touwtje van de lichtschakelaar getrokken.

De Corvette beleefde zijn introductie in 1953, had een glasvezel carrosserie en werd aangedreven door een beproefde Chevrolet-motor. De Corvette had niet het flinterdunne, snel roestende plaatwerk en de opgefokte, onbetrouwbare motoren en dito techniek van zijn overzeese concurrenten. Ook de zesde generatie is volgens dat principe in elkaar gezet; een naar Europese maatstaven reusachtige achtcilinder – door de Amerikanen liefkozend small block genoemd – in een lichtgewicht carrosserie. Er waren onvergetelijk fraaie én stuitend lelijke versies en de C6 behoort bij de eerste groep. Wonderlijk hoe kleur een auto-ontwerp kan maken of breken, er is een bescheiden keuze uit acht tinten en wilt u zich op het asfalt enigszins bescheiden profileren, kies dan niet voor Victory Red of Velocity Yellow. Allemachtig, wat ziet de Corvette er dan opzichtig uit. In zwart en zilver komen de klassieke carrosserievorm en zijn weelderige uitstulpingen het beste tot hun recht.

Week het interieur in versie nummer vijf al gunstig af van datgene wat er normaliter in Amerikaanse auto’s wordt aangetroffen, nu is een contemplatieve ontwerper zijn gang gegaan; strak en simpel, zonder een spoortje van overdrijving.

Met – zoals het hoort – grote, duidelijke klokken en forse schakelaars, een stuur zonder een druiventros van knopjes en in de middenconsole het hoogst noodzakelijke. Overbodig is het head-u display, een techniek die afkomstig is uit de luchtvaartindustrie. Waarmee onder meer informatie over snelheid, toerental, en zijdelingse G-krachten (jawel) wordt geprojecteerd in de voorruit. Het daarvoor benodigde gat in het dashboard reflecteert permanent en hinderlijk in het gezichtsveld van de bestuurder.

De stoelen zijn stevig en simpel verstelbaar, evenals het stuur. De keuze in stoel- en interieurbekleding is ook hier bescheiden en verkeert u in een biotoop met niet al te veel in modder en smeer, kies dan voor de kleur Cashmere.

De startknop van een Corvette indrukken blijft een daad van durven, de stationaire loop van de krachtpatser voorin zorgt onmiddellijk voor lichte tot stevige sidderingen door chassis, billen en ruggengraat. Wat voor muziek past bij deze auto? Ik kies een opzwepend pianoconcert van Mozart én de pulserende geluidsgolven van de groep Massive Attack.

De versnellingsbakverhoudingen en pookuitslagen zijn kort, de wagen kreunt en fluit, gorgelt en steunt, het sturen gaat ondanks het lage wagengewicht zwaar. Maar op kruissnelheid en met een plas warme motorolie verdwijnt het tegensputteren, de wagen laat een metalen gefluit en gezaag horen en stuurt ondanks de enorme banden licht en direct. De zit in de wagen is diep, het uitzicht achterwaarts minimaal. Naar voren en over de enorme motorkap en tussen de spatborden door is het uitzicht voldoende.

Saampjes met Mozart ontspannen cruisen op de rechterbaan en vanaf straathoogte de alsmaar voortrazende young executives – een permanent aan flesjes energiedrank lurkende en op benzinepompbroodjes kauwende mensensoort – jennen en dwarszitten, op topsnelheid onder en over viaducten razen en de broekspijpen laten wapperen door de dreunende bassen van Massive Attack, dat zijn superieure genoegens. Eigenlijk kán deze schaamteloze exhibitionist niet, maar wat is hij onweerstaanbaar. En daarbij en in alle versies stukken goedkoper dan zijn vergelijkbare Duitse en Italiaanse concurrenten.

Freddy Rikken

Freddy Rikken is fotograaf en rijdt een Porsche Carrera S.