Hoe een geit de pret geheel kan verstoren

„De geit kreeg veel te veel aandacht.” Dat was voor Robin de grootste ergernis toen hij zes jaar geleden in het Big Brother-huis ineens weinig contact had met zijn vrouwelijke medebewoners. De geit als grootste concurrent van de man, de geit als jaloersmaker. Is het echt zo erg met ons gesteld?

De bewoners van het Big Brother-huis uit 2000 blikken op Talpa deze week terug. En wat blijkt: ze lachen om hun toenmalige aanstellerij en erkennen dat ze het alleen deden om op te vallen. Toneelspel dus, afgezien van de onmogelijke verliefdheden en andere verlangens die er ook waren. Maar zelfs die worden nu gerelativeerd. Alsof de Robins en Bianca’s eindelijk durven toegeven dat hun gevoelens niet zo veel hebben voorgesteld.

Weinig hoopgevend was op Canvas ook de eerste aflevering van de documentaire The Human zoo, een psychologisch experiment waarbij twaalf Engelsen die elkaar niet kennen in een afgelegen pension in Cumbria worden ondergebracht en een tijdje met elkaar moeten leven. Overal zijn verborgen camera’s waarmee hun gedrag vierentwintig uur achter elkaar wordt bestudeerd, becommentarieerd door twee beroemde psychologen. Hun mensenkennis verschilt echter niet wezenlijk van die van Big Brother-hoofdredacteur Hummie van der Tonnekreek. Mooie mensen doen het beter dan lelijke en de eerste indruk die je van iemand krijgt is allesbepalend. De psycholoog: „In 150 seconden beoordelen we of we iemand aantrekkelijk vinden of niet.” In 150 seconden wordt dus over iemands lot beslist. Wisten we dat eigenlijk niet alllang?

Op de Duits-Franse cultuurzender Arte was er gelukkig troost in de vorm van de thema-avond Vertel me hoe je vakantie viert... . Anderhalf uur lang werden er Franse en Duitse amateurvakantiefilmpjes vertoond. Vooral de Franse waren leuk, omdat er een vakantiebrief bij werd voorgelezen die een mooi tijdsbeeld gaf vanaf de jaren dertig tot nu. Bij een uitje in het bos in 1937 werd bijvoorbeeld verteld dat „we dankzij het Volksfront en Léon Blum nu twee weken betaalde vakantie hebben”. Leve de vooruitgang, dacht ik toen.

Op alle beelden zag je gelukkige mensen. En alsmaar vroeg ik me af hoe het nu met hen is. Alsof ze alleen nog maar op het celluloid bestaan en hun ziel daarop voor eeuwig gevangen zit. Hoe mooi en ontroerend televisie niet kan zijn.

Van de Duitse vakantiefilmpjes straalde daarentegen meer ernst dan plezier. De wereld lijkt er stijver. In West-Duitsland is die op status gericht (op reis met de VWkever in de jaren vijftig of slapen in het bagagerek van een Lufthansa-Constellation), in de DDR vooral op het vergeten van de armoede en de onvrijheid. Interessant was dat de Oost-Duitsers in de jaren voor de bouw van de Muur in 1963 steeds meer bleken te gaan reizen en dat de overheid dit probeerde tegen te gaan om de alsmaar toenemende Republikflucht te keren. Moskou werd na 1963 een nieuwe vakantiebestemming. En daar schrokken de efficiënte DDR-burgers van de lange wachtrijen en de nog grotere onvrijheid.

Aan het einde van de avond zond Canvas nog de slotaflevering uit van La meglio gioventú, op televisie net zo ontroerend en indrukwekkend als in de bioscoop. Eindelijk heilzame balsem voor de ziel. Met ware emoties, die geen geit nodig hebben om te kunnen ontbranden.