Cocktails drinken in de hot tubs op het dek

Tussen Amsterdam en Brussel vaart sinds dit weekend de EasyCruiseTwo.

Met simpele hutten en bodemprijzen moet het schip een jong publiek trekken.

Vrijdag, ja vríjdag was het wild. Rond de bar een zee van hoofden, muziek, drank, dansen tot diep in de nacht... echt, je had erbij moeten zijn.

De bemanning van de EasyCruiseTwo is er nog vol van, maar wij waren er niet bij, vrijdag. Wel op zaterdagavond, de tweede avond in het leven van het tweede cruiseschip ter wereld dat vaart onder de Easy-vlag, als het in de bar erg rustig is. Dat vinden wij niet zo erg. Mijn vriendin en ik zien elkaar toch al weinig, en bijpraten kan ook prima aan boord van dit fris ogende, hip opgesmukte schip, waar maaltijden van ongeveer 15 euro en cocktails van ongeveer 5 euro worden geserveerd.

Onze bagage ligt al in de hut: een piepklein, maar niet onaangenaam kamertje, met een dikke matras op een houten plank als bed, bagageruimte aan het voeteneinde en een badkamertje-met-wc waar alles werkt. Gek alleen dat de tegeltjes op de vloer zo vervallen ogen; we zijn hier toch op een gloednieuw schip?

Nee, leert de kapitein ons. De EasyCruiseTwo werd gebouwd in de jaren zeventig. De oorspronkelijke naam luidde Hotelschiff St.Caspar, en het sukkelt ook sinds het in handen kwam van de Nederlandse rederij Boonstra River Line als typische rivierencruiser door Europa: gevuld met overwegend bejaarden, met een snelheid van 15 kilometer per uur. Het schip zal vannacht om drie uur moeten vertrekken om via de Nieuwe Maas, het Hollands Diep en de Schelde-Rijn-verbinding morgen rond één uur ’s middags in Antwerpen aan te komen. Het voornaamste verschil met vroeger is dat het Easy-logo, de spaarzame inrichting en de lage prijzen (boekingen gaan via internet en beginnen bij zo’n tien euro per nacht) de gemiddelde leeftijd van de passagiers moeten doen dalen tot ongeveer vijfendertig jaar.

Om een jonger publiek binnen te halen heeft Boonstra, aan wie EasyJet-miljardair Stelios het beheer van het schip overlaat, ook grote moeite gedaan om een jonge en vlotte crew te vinden. De resultaten zijn hilarisch: het verlegen meisje achter de incheckbalie heeft nog nooit gevaren, de cocktail-schudder roept vrolijk dat hij nog in opleiding is en versiert onze glazen met een halve sinaasappel, en Menno, een forse Hollander met een zwaar Cockney-accent, doet gelijktijdig dienst als deejay, eenmans-karaoke, ober en algeheel gastheer, die de circa honderd passagiers al snel van gezicht kent en ze allemaal met joviale schouderklappen begroet.

Goede bedoelingen te over, maar na een matig pastamaal, dat eerst als pizza wordt onthouden en daarom pas bij herkansing verschijnt, gaan we nog maar even van boord, net als onze overwegend Britse medepassagiers dat doen. Rotterdam by night is zo mooi dat we alles vergeten. En bij 15 kilometer per uur slaap je heerlijk, blijkt.

’s Ochtends bij het ontbijt doet kleine Joop er drie kwartier over om mijn nog af te bakken croissant op onze tafel te krijgen, en dan vergeet hij de jam, en dan vergeet hij hem weer, waarop Menno de pot van de buren wegpakt en bij ons neerzet. Maar op het dek is het beter. Een prettig zonnetje beschijnt de langgerekte haven van Antwerpen, terwijl een melig vriendengroepje al cocktails lurkend in een van de hot tubs zit. Als we een uur later aanmeren, door aan een met bejaarden gevulde soortgenoot vast te koppelen, stappen we rozig en tevreden de kade op. Antwerpen lonkt.

Voor boekingen, bestemmingen en de schepen, zie www.easycruise.com