Schuw geen geweld tegen huidige dreiging

Misschien wil Richard Holbrooke een „stabiel, veilig’’ Israël, maar dat zal hij niet vinden door te proberen Iran, Syrië, Hezbollah en Hamas te apaiseren, meent

Newt Gingrich.

In een weloverwogen beschouwing over een wereld in crisis heeft Richard Holbrooke een aantal landen opgesomd die in de nabije toekomst bij geweld betrokken zouden kunnen raken – onder andere Libanon, Israël, Irak, Iran, Syrië, Turkije, Egypte, Saoedi-Arabië, Afghanistan, Pakistan, India, en Somalië. En de Verenigde Staten natuurlijk.

Zo maakt Holbrooke aannemelijk dat er iets gaande is wat ik ‘een beginnende Derde Wereldoorlog’ noem – een langdurig conflict. De jongste uiting daarvan is dat de Amerikanen donderdag zijn geconfronteerd met de onthulling van weer een afgrijselijk terroristisch complot – ditmaal met de bedoeling een aantal passagiersvliegtuigen op weg naar Amerika te vernietigen. Hoewel Holbrooke geografisch op het juiste spoor zit, komt hij vervolgens met een analyse en een doelstelling die niet passen bij de huidige dreigingen.

Allereerst stelt hij dat het Iraanse nucleaire gevaar veel minder ernstig is dan het geweld in het zuiden van Libanon. Sprekend over de Iraans-Amerikaanse onderhandelingen vraagt Holbrooke zich af: „En waarom is de dialoog beperkt gebleven tot de nucleaire kwestie – die natuurlijk van groot belang is, maar minder nijpend dan de steun en de wapens die Iran op dit moment aan Hezbollah geeft, en zijn steun aan activiteiten tegen de Amerikaanse troepen in Irak.’’

In feite is een met kernwapens bewapend Iran een dodelijk gevaar voor de Amerikaanse, Israëlische en Europese steden. Als een niet-nucleair Iran bereid is om Hezbollah te financieren, te bewapenen en op te leiden, vanuit het zuiden van Libanon een oorlog tegen Israël te voeren en, in Holbrookes eigen woorden, „steun [te geven] aan activiteiten tegen de Amerikaanse troepen in Irak’’, wat zou een nucleair Iran dan niet allemaal kunnen doen? Bedenk dat er Iraanse regeringsfunctionarissen aanwezig waren bij de lancering van de Noord-Koreaanse raketten op 4 juli; ook is vermeldenswaard dat Hugo Chávez, de anti-Amerikaanse dictator van Venezuela, Iran vijfmaal heeft bezocht.

Doordat de regering-Bush er niet in geslaagd is deze discussie over het rechtstreekse gevaar van Iraanse en Noord-Koreaanse nucleaire en biologische wapens te winnen, zijn de Amerikanen verdeeld en onzeker over onze nationale veiligheidsbelangen.

Dat neemt niet weg dat Holbrooke de aanzet heeft gegeven tot een belangrijk nationaal debat, dat over veel meer gaat dan afschuwelijke mogelijkheden als aanslagen op vliegtuigen in de trant van ‘11 september’. Het is een debat over de vraag of wij het gevaar lopen een of meer Amerikaanse steden te verliezen, of de wereld – als Iran nucleaire of biologische wapens zou inzetten tegen Israël – mogelijk een tweede holocaust te wachten staat en of een nucleair Iran de zeggenschap zou krijgen over de Golf en de energievoorziening van de wereld.

Dit is het belangrijkste debat van onze tijd. Het weegt net zo zwaar als Winston Churchills pleidooi uit de jaren dertig van de vorige eeuw over het wezen van Hitler en de nazi’s, en Harry Trumans pleidooi uit de jaren veertig over het opkomende sovjet-imperium.

En toch geeft Holbrooke aan dat hij op het punt van de Amerikaanse nationale veiligheid de verkeerde weg zou kiezen. Hij beweert dat „inperking van het geweld voor Washington op de eerste plaats moet komen’’.

Dat is nu precies de verkeerde doelstelling. De terroristen verslaan, en pogingen van Iran en Noord-Korea om nucleaire en biologische wapens te verkrijgen de voet dwarszetten, dát moet het hoofddoel zijn van het Amerikaanse beleid. Vrij naar Abraham Lincoln: als geweld nodig is om de terroristen, de Iraniërs en de Noord-Koreanen te verslaan, dan is dat betreurenswaardig. Als zij met minder geweld kunnen worden ontwapend, is dat wenselijk.

Maar een geweldloze oplossing die de terroristen in staat stelt beter te worden opgeleid en georganiseerd, talrijker te worden en beter bewapend, dat is een nederlaag. Een geweldloze oplossing die ertoe leidt dat wij dwars over de planeet worden belaagd door Noord-Koreaanse en Iraanse kernwapens, is een nederlaag.

Dat Holbrooke de aard van het gevaar niet heeft doorgrond, blijkt uit zijn bewering dat de diplomatie ertoe kan leiden dat „er een stabiele, veilige oplossing wordt gevonden, die Israël bescherming biedt’’. Als Iran kernwapens krijgt, zal geen diplomatie Israël kunnen beschermen.

Als Iran Hezbollah blijft financieren en uitrusten, komt er geen stabiliteit of veiligheid voor Israël. Tegenover een tegenstander die ronduit verklaart dat hij je van de aardbodem wil wegvagen, is diplomatie geen alternatief over een overwinning.

Onze vijanden hebben onomwonden en bij herhaling laten weten wat zij willen. Sinds Adolf Hitler is niet één groep zo openlijk bloeddorstig geweest. Misschien dat Holbrooke werkelijk een „stabiel, veilig’’ Israël wil, maar dat zal hij niet vinden door te proberen Iran, Syrië, Hezbollah en Hamas te apaiseren.

De kwestie van de nationale veiligheid zal voorlopig de Amerikaanse dialoog blijven beheersen. Als onze vijanden echt onze vijanden zijn – en hun woorden en daden zijn bepaald die van vijanden – , dan moet de overwinning ons doel zijn. Als de nucleaire en biologische dreigingen reëel zijn, dan zullen er agressieve strategieën nodig zijn om ze zo mogelijk uit te schakelen en zo nodig te verslaan.

Holbrooke is van de school van ‘diplomatie eens en voor al’. Die hebben wij heel de jaren negentig aan het werk gezien, toen Syrië telkens weer bezoek kreeg van ministers van Buitenlandse Zaken, die helemaal niets hebben bereikt. Zelfs een dansje van een minister van Buitenlandse Zaken met Kim Jong Il – wat je een dieptepunt in de Amerikaanse diplomatie zou mogen noemen – heeft niets opgeleverd; met dat soort zoete broodjes bereik je nooit iets bij kwaadaardige dictators.

De democratieën praten maar, terwijl de dictators en de terroristen aan kracht winnen en dichter bij de wapens komen die vereist zijn voor een angstaanjagende aanslag op Amerika en zijn bondgenoten. De aanhoudingen afgelopen donderdag van Britse onderdanen die van plan zouden zijn geweest om Amerikaanse vliegtuigen op te blazen boven de Atlantische Oceaan, zijn alleen maar de zoveelste illustratie van de vastberadenheid van onze vijanden. Dat maakt de dialoog over onze nationale veiligheid des te belangrijker.

Richard Holbrooke heeft een kader geformuleerd voor een helder debat. Laat de regering-Bush de handschoen opnemen.

Newt Gingrich is voormalig voorzitter van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, is senior fellow aan het American Enterprise Institute en auteur van ‘Winning the future: a 21st century contract with America’. © LATimes/Washington Post