Met de resolutie wint Hezbollah op punten

De belangrijkste doelen van Israël zijn niet bereikt.

Hezbollah is niet gebroken en de twee ontvoerde soldaten zitten nog steeds vast.

Uitgerekend op het moment dat brigade-generaal Shuki Sahrur, plaatsvervangend commandant van het Noordelijk Commando, gisteravond vertelde waarom Israël de strijd tegen „de terroristische bastaarden” van Hezbollah heeft gewonnen, jankten de sirenes op het militaire hoofdkwartier in Safed. Inkomende katjoesja’s, enkele van de meer dan 250 die gisteren op noordelijk Israël werden afgeschoten. De generaal deed alsof hij niets hoorde.

De generaals en de regering van premier Olmert zeggen dat Israël de oorlog tegen de fundamentalistisch-shi’itische beweging Hezbollah gewonnen heeft, misschien niet op de grond dan wel in diplomatiek opzicht. Uit de eerste reacties in de Knesset en de media blijkt dat de Israëlische bevolking daar anders over denkt. Het regende katjoesja’s gisteren, het leger moest in Libanon zware verliezen incasseren en de belangrijkste doelen – de vrijlating van de twee ontvoerde soldaten en het „breken” van Hezbollah – zijn niet bereikt.

Toch heeft de regering gisteren de VN-resolutie aanvaard en zal het Israëlische leger vanochtend om acht uur lokale tijd de offensieve acties staken. Als ook Hezbollah zich aan de afspraken houdt, dan komt er een – voorlopig – eind aan de strijd.

Afgezet tegen wat Israëls oorspronkelijke doel was, heeft Hezbollah met deze resolutie een overwinning op punten geboekt. De Libanese bevolking is met honderden doden en materiële schade die in de vele miljarden loopt de grote verliezer. Israël komt beschadigd, verward en met zeer gemengde gevoelens uit een strijd die het land met het grootste leger in de regio geacht werd te winnen. Er zijn, zoals de generaal benadrukte, duidelijke resultaten geboekt, maar de „duurzame regeling” die Israël wilde afdwingen, is er niet gekomen. De ontwapening van Hezbollah komt pas aan de orde in een onbepaald later stadium, wanneer over een permanent staakt-het-vuren en een lange-termijnoplossing gepraat gaat worden. Deze resolutie gaat niet verder dan „het belang” te onderstrepen van uitbreiding van het Libanese regeringsgezag over het hele land.

De Libanese regering heeft ook bereikt dat niet een nieuwe sterke ‘NAVO-type’ vredesmacht in Zuid-Libanon wordt gelegerd, maar dat het oude, krachteloze UNIFIL wordt opgetuigd met ongeveer 13.000 extra manschappen en een tot op zekere hoogte verstevigd mandaat. UNIFIL moet het Libanese leger versterken, maar heeft niet de bevoegdheid gekregen militair op te treden. Een ander bonuspunt voor Beiroet is dat wordt gekeken naar de soevereiniteit over het door Israël bezette gebiedje van de Shebaa Farms dat Hezbollah als excuus gebruikt om zijn strijdmacht te handhaven.

Met deze concessies had de Libanese regering genoeg houvast om Hezbollah-leider Hassan Nasrallah over de streep te halen. Dat wil zeggen formeel. Want hoewel Hezbollah ook zware verliezen aan manschappen en materieel heeft geleden, is voor de fundamentalistisch-shi’itische organisatie de strijd nog lang niet voorbij. In zijn toespraak waarin hij de resolutie accepteerde, zei Nasrallah zaterdag niet alleen dat Hezbollah blijft vechten tot Israël uit het zuiden weg is, maar noemde hij verzet tegen Israël „ons natuurlijk recht”.

Als het bestand al zou bewerkstelligen dat de huidige gevechten worden beëindigd, dan betekent de resolutie voor Hezbollah voorlopig niet meer dan dat het weg moet uit het gebied ten zuiden van de rivier de Litani. En zelfs dat is niet zeker, want Hezbollah is geworteld in de bevolking, de guerilla’s zijn in het dagelijks leven boer, apotheker of onderwijzer. Het is de derde keer dat UNIFIL het Libanese leger moet helpen in het zuiden het regeringsgezag te herstellen. Twee keer eerder slaagden de machteloze blauwhelmen daar niet in. Het is een open vraag of het nu wel lukt.

In Israël, dat nog niet eerder zo lang onder het ballistisch vuur heeft gelegen, tekent zich een heftig debat af over het functioneren van de regering, premier Olmert en minister van Defensie Peretz. Van zowel rechts als links wordt Olmert bestookt met verwijten. De kritiek is een uiting van frustratie over het onduidelijke resultaat na een maand waarin de grootste havenstad van het land werd bestookt, duizenden in de schuilkelders doorbrachten en het aantal militaire doden onverwacht snel steeg. Daar komt bij dat de twee soldaten nog steeds vastzitten en er waarschijnlijk toch indirect met Hezbollah zal worden onderhandeld over de van meet af aan onvermijdelijke gevangenenruil. Alles bij elkaar niet de definitie van succes in de ogen van de meeste Israëliërs.

Het centrale argument van Olmert, dat de strategische situatie aan Israëls noordgrens fundamenteel in het voordeel van zijn land is gewijzigd en dat de internationale gemeenschap voor het eerst gecommitteerd is aan het ontwapenen van Hezbollah, wordt met grote reserves bejegend. „Ja, het staat allemaal op papier. Maar je moet een eeuwige optimist zijn om te denken dat wat op papier staat ook wordt uitgevoerd. We hebben niet gewonnen. Dat is het punt”, aldus Nahum Barnea van de Israëlische krant Yedioth Ahronot. Het aftellen tot de volgende oorlog is al begonnen.