Isabelle van Keulen: afscheid in Delft

Concert: Delft Chamber Music Festival. Gehoord: 12/8 Prinsenhof, Delft.

Voor het laatste jaar was violiste Isabelle van Keulen afgelopen week middelpunt van haar eigen kamermuziekfestival in Delft. Als een van de hoogtepunten van de afgelopen tien ljaren noemde zij de concerten met de jonge Nederlandse mezzosopraan Christianne Stotijn, die ook dit jaar meewerkte aan concerten op zaterdag.

Het leuke van het Delft Chamber Music Festival is en blijft de soirée-achtige opzet. Musici verblijven allemaal in hetzelfde, kleine stadscentrum en voor de concerten kunnen de aanwezige topmusici dus in alle denkbare bezettingen worden ingezet.

Dat leidde zaterdagmiddag tot een extreem breed programma. Zoals in elk festivalconcert van dit jaar werd begonnen met een Fantasie van Telemann, nu nr. 9, die door Marijam Crontzen stijlbewust en breed ademend werd uitgevoerd. Het fantasiethema van het festival werd doorgezet in de Sonate in D-groot voor piano vierhandig van Diabelli; doodgewone huismuziek die in de subtiele uitvoering door Julius Drake en Simone Pedroni enigszins vervreemdend werkte; als stampot in een sterrenrestaurant.

Zwaar en intensief waren de bijna een uur durende Diabelli Variaties van Beethoven, te meer daar Aleksandar Madzar met geconcentreerd spel en subtiele kleuring bij alle 33 variaties opnieuw de aandacht naar zich toe zoog.

Isabelle van Keulen is violiste én altvioliste, en tekende zelf met Christianne Stotijn voor het veel minder verbrokkelde programma na de pauze. Daarin waren de twee geliefde Geistliche Lieder van Brahms voor altviool, altstem en piano gekoppeld aan de onbekende 4 Poemes van de van origine Duitse componist C.M. Loeffler (1861-1935), die zijn afkomst zozeer verafschuwde dat zijn muziek daadwerkelijk Frans klinkt.

In de samenwerking tussen Drake, Stotijn en Van Keulen, bleek dat de charme van het festival, ook de moeilijkheid kan zijn. Ad hoc samenspelen betekent voor musici ook dat je geen lange concentratieboog kunt opbouwen en alles meteen moet kloppen. In Brahms’ zo breekbare Gestillte Sehnsucht was het nog even een zoeken en tasten naar de juiste wisselwerking tussen beide altklanken en vleugel.

Compositorisch legden Loefflers liederen het ondanks Stotijns gepassioneerde vocale inzet royaal af tegen Brahms. Maar muzikaal was de samenwerking hier kalmer, zodat Loefllers brede inzet van alt en altviool – soms tokkelend als een mandoline, soms schmierend als een folkfiddle – ook echt de kans kreeg te intrigeren. Gisteren speelde Van Keulen haar laatste Delftse concert: het Strijkkwintet van Schubert. Liza Ferschtman volgt haar op. Van Keulen heeft de zomers voortaan gereserveerd voor zichzelf en haar gezin.