Browne zingt, kokosnoot klinkt

Concert: Jackson Browne en David Lindley. Gehoord: 12/8 HMH, Amsterdam.

De verleiding is groot om Jackson Browne te beschouwen als een James Blunt van zijn tijd. Zo’n gevoelige ziel met fijne romantische liedjes waar je lekker bij weg kunt zwijmelen. Browne was een van de aanstichters van het wollige Californische popgeluid van The Eagles, wier herkenningstune Take it easy hij componeerde. Zelf hield hij er een problematisch liefdesleven op na zodat zijn soloplaten net wat meer bite hadden dan de onderuitgezakte deuntjes van zijn tijdgenoten. Al in 1974 signaleerde Browne de teloorgang van de idealen van de hippiegeneratie op zijn album Late For The Sky, dat bol stond van fraai verwoorde teleurstelling.

Belangrijk voor Jackson Brownes zeggingskracht waren de instrumentale bijdragen van David Lindley, een muzikant die een viool, gitaar of mandoline kon laten klinken als een begrijpende tweede stem achter een diepgevoelde zanglijn. Browne (57) bleef met steeds grotere tussenpozen platen maken, maar het zwaartepunt van zijn rol als chroniqueur van zijn generatie lag bij zijn werk van begin jaren zeventig. Zijn laatstverschenen cd is een concertregistratie waar hij veel van zijn mooiste nummers nog eens solo en akoestisch speelt; een onbegrijpelijk saai uitgangspunt als je bedenkt dat hij het ook samen met de flamboyante smaakmaker David Lindley had kunnen doen.

Toch ging afgelopen zaterdag een droom in vervulling bij het gezamenlijk optreden van Browne en Lindley. Het ontsteeg aan een avondje nostalgie omdat er zaterdag in de Amsterdamse HMH werkelijk werd gemusiceerd alsof er levens van afhingen. Dat wàs natuurlijk ook zo, want Lindley vult op eigen kracht geen concerthallen en Browne begon met het recente I’m alive, een zwaktebod omdat juist zijn oude liedjes nog veel meer leven in zich hebben. Lindley, in zijn eeuwige Hawaiishirt en met zijn grijze waaiboomhoofd, kan elk instrument laten klinken alsof het in een vorig leven een schildpad of een kokosnoot is geweest. Browne zingt daar bloedig serieuze teksten bij, zoals These days dat al in 1967 door Nico van The Velvet Underground werd herkend als een lied met eeuwigheidswaarde. Zij coverde het op haar elpee Chelsea Girls en Jackon Browne zong het zaterdag alsof hij weer dat veelbelovende kereltje van achttien was, dat er in aanwezigheid van Andy Warhol en Jim Morrison met het mooiste Duitse fotomodel vandoor ging.

Browne ontroerde met Your bright baby blues en Late for the sky, liedjes die beelden opriepen van een wereld met minder gecompliceerde oorlogen en vrouwen met ogen om een uniform voor aan te trekken. Lindley wrong zich ertussen met lyrische viooltonen, knerpende steelgitaar en getokkel op de uitheemse oud. Na luchtige momenten met Lindleys El Rayo X en het door pure mankracht voortgedreven Running on empty gaf Jackson Browne gehoor aan het enige verzoeknummer dat op deze stortbuiendag als slotnummer mocht fungeren. Before the deluge was alles waarvoor ooit op Woodstock gevochten werd: „Let the music keep our spirits high, let the buildings keep our children dry, let creation reveal its secrets by and by.” Verheffende muziek en oneindig veel mooier, dieper en roerender dan You’re beautiful.