Kermis Laika ruist van eenzaamheid

Jeugdtheater: Sensazione van Laika en Time Circus. Tournee: t/m 1 okt. Inl. 0032-3-2308191 of www.laika.be.

In de spiegeltent voorspelt Moeder Frida je liefdesleven aan de hand van een hardgekookt eitje. In de mirakeltent lijdt een zilverbetraande tapdanseres aan danszieke voeten. En onder de koepel van haar hoepelrok doet de langbenige Cecilia ontboezemingen over haar broertjesetende vader.

Voor de Vlaamse jeugdtheatervoorstelling Sensazione hebben Laika en Time Circus een kermisplein ingericht. Behalve de tenten waarin artiesten hun kunsten vertonen, staan er ook een reuzenrad, een draaimolen, een zwaaiton. Sensazione is een theatrale kermis waar je de zintuiglijke aanpak van regisseur Jo Roets overal kunt ervaren. Al wandelend, al pratend, je wanend in de middeleeuwen.

Dat middeleeuwse is ook meteen de grootste charme van Sensazione. Al die vuren. Dat tromgeroffel. Die burleske kermisdirecteur met zijn rappe rijmelarijen, en al die andere over elkaar heen buitelende kermisklanten. En natuurlijk al die prachtige, voornamelijk uit hout gemaakte attracties van Charlotte Heller: ze draaien niet op stroom, maar op de spierkracht van het welwillende publiek. De meneer die zich als eerste in het reuzenrad waagt, ziet aanvankelijk wat bleekjes. Maar even daarna, als vrijwel iedereen het vertier aandurft, zwiert hij alweer vrolijk rond in de draaimolen. Kermisklant Garçon Johnny schenkt caipiriña’s.

In Sensazione tonen de Vlaamse jeugdtheatergroep Laika en het Time Circus zich ideale partners. Niet alleen sluiten Charlotte Hellers machines naadloos aan bij de ongepolijste benadering van Jo Roets, de gezelschappen vinden elkaar ook in het scheppen van een ongedwongen, ‘volkse’ sfeer. Een sfeer waarin het niet zozeer gaat om het individuele kijken, maar veeleer om het ‘met z’n allen ondergaan’. Je kunt Sensazione in je eentje bezoeken en aan het eind van de avond toch het gevoel hebben dat je er een paar kennissen aan hebt overgehouden.

Ook andere illusies biedt Sensazione in overvloed. Dat is vooral te danken aan de absurdistische, boertige teksten van Gerda Dendooven. Al die kermisklanten blijken kwakzalvers van de bovenste plank. Zo praten ze, zo spelen ze. Maar vergis je niet: in het lawaai van de platte grap klinkt de monotone ruis van eenzaamheid. Heel zacht, maar onophoudelijk.