De aardappeleters komen niets tekort

In Den Helder ontsnapt Joep Habets aan het pittoreske veerwezen

De tocht langs Nederlandse veerhuizen voert langs arcadische rivierdalen, over slingerende dijken naar pittoreske plaatsjes. Oude veerpontjes zetten ons over. Soms is er, om met Wim Sonneveld te spreken, ‘geeneens geen veer’. De pont is vervangen door een brug, het veerhuis verloor zijn logistieke rol en is ten prooi gevallen aan toeristisch vermaak.

In Den Helder is het anders, daar staat ’t Veerhuis volop het maritieme leven. Pittoresk is het laatste wat je ervan kunt zeggen. Vissersboten, duikboten, havenindustrie, de Marine en het reddingswezen vormen de stoere entourage.

’t Veerhuis is het restaurant van hotel Lands End en die naam draagt het hotel met recht op het uiterste puntje van de Kop van Noord-Holland, waar het altijd lijkt te waaien. Binnen is het gezellig gemaakt met veel bruin hout en herfstkleuren. De bediening is in de geroutineerde handen van jonge mannen die met hun kortgeknipte blonde koppen ook voor mariniers hadden kunnen doorgaan. Buiten staat een kanon, binnen een borstbeeld van Willem van Oranje. We zijn in veilige handen.

Er zit een internationaal publiek, deels in afwachting van de overtocht naar Texel. Als onervaren overstekers vragen we ons af of de groengekuifde strook zand die op een half uurtje zwemmen afstand lijkt te liggen echt Texel is. Een vraag die vaker wordt gesteld, want als we de kaart openslaan stuiten we op de tekst ‘Ja, dat is Texel’. En de stampende vogels op het gras rondom het terras zijn steltlopertjes.

Dankzij de veerhuiscyclus krijgt Etenteam weer een heel andere kijk op de Nederlandse eetcultuur. Het middenklasse restaurant is een wereld van volle borden en veel bakjes met bijgerechten. Voor dertig tot veertig euro per persoon eet je er meer dan compleet. Op de kaart, met een bijkans eindeloos aanbod, staan onvermijdelijk varkensschnitzel, saté en kipfilet met cashewnoten en bij alle hoofdgerechten krijg je gebakken aardappeltjes èn frites. De lichtgebonden vissoep is de merkwaardigste vissoep die ik ooit proefde. De oorsprong van de zwaargebonden soep ligt waarschijnlijk in een pompoen, in elk geval zit er in de verste verte niets vissigs aan. De vulling, een flink stuk zalm en Hollandse garnaaltjes, moet dat gemis goed maken. De Hollandse garnalen vormen ook het basismateriaal van de garnalencocktail. In een half open bol op een voetje zijn de ietwat droge en stugge garnalen artistiek op een bedje van sla gevleid. Los daarbij komt een kloeke cocktailsaus en stokbrood, met een potje kruidenboter die ten onrechte de naam boter draagt.

In een prettig tempo verschijnen daarna de hoofdgerechten op tafel. Ik krijg drie sliptongetjes waar de kaart er twee beloofde omdat ze nogal klein van stuk zijn. Ze zijn stevig gebakken en dat resulteert in een bruin niet vet korstje. Bij de mixed grill van mijn tafelgenoot, met zalm, botervis en red snapper, zit niet de aangekondigde tomatenjam, maar een pittig zoete saus met decoratieve rode en oranje spikkels, een oude bekende uit de groothandel. Het garnituur rust op een sierlijk vormgegeven etagère, drie schaaltjes met, van boven naar onder, goede frietjes, passabele gebakken aardappeltjes en zachtgegaarde witlof met veel ham en kaas – een wat vreemde combinatie met vis, maar toch lekker. Of dat nog niet genoeg is er schaaltje sla met zelfgemaakte croutons en gebakken spekjes in een plas slasaus het Marsdiep waardig.

Een Dame Blanche en een Double Peach besluiten de maaltijd in stijl, niet verfijnd maar wel verzorgd en vooral royaal van omvang. Je zou niet anders willen aan de kade van het stoere Den Helder.

’t Veerhuis Lands End, Havenplein 1, Den Helder, 0223 625658, www.veerhuislandsend.nl