Op kasteel is het vooroorlogs leuk

Voorstelling: Glamorous Night. Concept en regie: Adriaan Reinink. Gezien: 10/8 Huis te Linschoten, Linschoten. Herh.: 11 t/m 13/8 en 17 t/m 20/8. Inl.: 0348 414040; www.huistelinschoten.nl

De roerige jaren tussen de wereldoorlogen herleven in het kasteel Huis te Linschoten tijdens het concert- en theaterprogramma Glamorous Night. Het vergt vanaf de parkeerplaats een kwartiertje wandelen langs watergangen en weiden, maar dan ben je ook in het Interbellum, het slechts twee decennia durende tijdperk van fuiven en feesten, van nieuwe media als geluidsfilm en radio, van verbazend avant-gardisme in de muziek, van Aldous Huxley’s Brave New World.

Glamorous Night – de titel is ontleend aan de muzikale komedie van Ivor Novello – laat het tijdens twee weekeinden allemaal opnieuw gebeuren in kasteel, koetshuis en tuin, met een cavalcade van acts, mini-voorstellingen en concertjes. Tal van genres zijn vertegenwoordigd naar het voorbeeld van een vooroorlogse bioscoopvoorstelling die ook op soms bijna hilarische wijze wordt gereconstrueerd: muziek, variété, tapdance, reclame voor de margarine van Blue Band („nu op last van de regeering met 25 procent echte boter!”), het bioscoopjournaal met de twee dozijn kinderen van de familie Vork in het dorp Noorden en het lied O! Juffrouw Donselaar, wat staan je beenen raar.

De sfeer is losjes, maar het publiek wordt rondgestuurd via luidsprekertjes waaruit zo’n typische officiële en gebiedende radio-stem uit de jaren ’30 weerklinkt. Jonge musici, zoals de toptalenten Ralph van Raat (piano) en David Kweksilber (klarinet), zangers zoals Marcel Boone (bariton) en Silvia de la Muela (mezzosopraan) blijken ineens van alles te kunnen. Het repertoire is even gevarieerd: van Milhaud en Pijper tot de show met het Britse idool Ivor Novello.

Muzikaal pronkstuk is een zeldzame dubbelvleugel, een ‘Duoclave’ van Pleyel uit 1938: twee verschillend gestemde piano’s in één geheel rechthoekig meubel, waarop Ralph van Raat en Vasily Ilisavsky de nog steeds vreemd klinkende Three Quarter-Tone Pieces van Charles Ives spelen. Verder heeft alles de prettige sfeer van ‘tussen de schuifdeuren’, wel met ambities maar zonder veel pretenties.