‘Ik wil eerlijk mijn ziel openbaren’

Het duurde lang voor Joan Wasser haar bescheiden-heid overwon en voor op het podium durfde. Ze doet het nu als popzangeres Joan As Police Woman.

„Elke vrouw wil in het diepst van haar hart bij de politie”, zegt Joan Wasser quasi-serieus. „Zo’n uniform geeft je macht, autoriteit, overwicht. Bovendien verlost het je van het dagelijkse dilemma wat je nu weer eens aan moet trekken.” De groepsnaam Joan As Police Woman lag voor de hand, dank zij haar jeugdige verslaving aan de televisieserie Police Woman (in Nederland uitgezonden als Pepper). „De hoogblonde Angie Dickinson speelde de hoofdrol en in die tijd had ik zelf ook nog dik blond haar. Vrienden vertelden me dat Angie Dickinson mijn rolmodel moest zijn, in uiterlijk zowel als handelswijze. Toen ik een bandnaam zocht, kwam dit als eerste bij me op.”

Joan As Police Woman treedt vanaf zondag enkele keren op in Nederland. Op 20 augustius staat de groep op Lowlands. Dertiger Joan Wasser is geen nieuwkomer in het muzikantenvak. Als violiste, gitariste, pianiste en achtergrondzangeres vervulde ze dienende functies in de begeleidingsgroepen van Rufus Wainwright, Joseph Arthur en Antony (& the Johnsons) Hegarty. Ook van Jeff Buckley, haar vriendje ten tijde van diens tragische dood in 1997, kon ze de fijne kneepjes van het songschrijven afkijken. Haar lang uitgestelde debuut met het zeldzaam intense album Real Life maakt haar nog geen laatbloeier, vindt Joan. „Mijn leven lang ben ik al met muziek bezig, alleen nog niet eerder in het middelpunt van de belangstelling. De tijd is er nu rijp voor.”

Ze is geen verlegen type, maar in haar muziek durft ze zich kwetsbaar op te stellen. Net als Antony, die prominent aanwezig is als duetpartner in haar albumtrack I defy. Een klassieke vioolopleiding hield haar niet weg bij optredens van heftige rockbands als Black Flag, Bad Brains en Sonic Youth, „allemaal gezien toen ik eind jaren tachtig in een rockclub werkte. Muziek heeft veel gezichten en ik houd van hard en zacht, gevoelig en agressief. Voor punk had je geen muzikale opleiding nodig, maar ik was violiste. Uit een viool krijg je alleen een zielig gepiep als je niet elke dag studeert. Dus ik heb van alles wat mee gekregen. Overdag was ik een braaf muziekstudentje, ’s avonds veranderde ik in een wild rock & rollmonster.”

Haar zangstem ontdekte ze pas enkele jaren geleden. „Ik ben een gezelligheidsdier; niet iemand die eenzaam en alleen op een kamertje liedjes kan gaan zitten oefenen. Zingen doe ik pas fanatiek sinds mensen me vroegen om het in hun aanwezigheid te doen. Eerst was dat alleen een beetje gillen en schreeuwen in achtergrondkoortjes, maar de laatste tijd win ik aan zelfvertrouwen over mijn solostem. Ik kan een flinke keel opzetten, al sinds ik samen met mijn moeder kinderliedjes zong. Juist daarom is het een uitdaging ook eens zacht en kwetsbaar te zingen.”

Ze noemt haar muziek ‘American soul music’, hoewel er weinig raakvlakken zijn met de klassieke soul van Aretha Franklin of Mavis Staples. „Het gaat mij om de bezieling die uit muziek moet spreken voordat het mij raakt. Dat is lang niet altijd een kwestie van een grote longinhoud of een achtergrond in gospelmuziek. Antony heeft voor mij ook een heleboel soul, terwijl het verschil met Otis Redding bijna niet groter kan zijn. Mijn album heet Real Life omdat ik gepoogd heb zo eerlijk mogelijk mijn ziel te openbaren. Als ik een tekst zing die met ‘I’ begint, gaat het ook werkelijk over mezelf. Het lijkt me veel moeilijker om me achter verzonnen personages te verschuilen.”

Over Jeff Buckley die zijn lied Everybody here wants you aan haar opdroeg, praat ze liever niet te lang. „Het doet niet meer ter zake voor mijn muziek en de herinnering aan zijn plotselinge dood vervult me nog steeds met het diepst mogelijke verdriet. Ik kende geen levenslustiger, geen positiever ingesteld mens dan Jeff.” Joan speelde een tijdje met Buckley’s bandleden Michael Tighe en Parker Kindred, maar voelde zich nog niet klaar voor een plek midvoor op het toneel. Spelen bij Rufus Wainwright en Antony heeft haar geleerd om goed te luisteren naar alles wat er op het podium gebeurt, zegt ze. „Bij een optreden van Joan As Police Woman ben ik zo geconcentreerd op mijn eigen spel en mijn eigen zang, dat ik mag hopen dat de anderen me muzikaal de juiste kant op stuwen. Bij Rufus viel ik van de ene verrassing in de andere, want hij kan nu eenmaal geen twee liedjes in hetzelfde stramien na elkaar zingen. Antony was helemaal anders, want achter de piano is hij soms zo volstrekt in zichzelf gekeerd dat je als begeleidend muzikant heel erg op moet passen om niet te veel te doen. Maar toen ik hem belde om op ons album mee te doen, was hij meteen niet te stuiten van enthousiasme.”

Joan As Police Woman: Real Life (Echo/Play It Again Sam). Optredens 13/8 Paradiso, Amsterdam, 14/8 Ekko, Utrecht, 19/8 Nighttown, Rotterdam, 20/8 Lowlands, Biddinghuizen.