‘Ik ben atleet en wil dat blijven’

Dwain Chambers is terug na een schorsing van twee jaar wegens doping.

„Ik ben met de ogen dicht een kruispunt overgestoken.”

De begroeting tussen Dwain Chambers en Francis Obikwelu is hartelijk in de lobby van het atletenhotel bij de Europese kampioenschappen in Gotenburg. Geen hard feelings bij de sprinters, van wie de Brit zijn Europese titel op de 100 meter van 2002 wegens een dopingschandaal moest afstaan aan de Portugees. En evenmin is er wrok bij Obikwelu, die destijds werd verslagen door zijn gedrogeerde concurrent.

Vier jaar na de EK in München is er een nieuwe werkelijkheid, waarin Chambers een straf van twee jaar heeft uitgezeten en Obikwelu zich sportief heeft gerevancheerd door op eigen kracht Europees kampioen te worden. En Chambers? Die heeft het leven van een sprinter zo goed en kwaad als het gaat weer opgepakt.

De 28-jarige Londenaar heeft een crisistijd achter de rug. „Het was vooral mentaal zwaar om twee jaar geen wedstrijden te mogen lopen”, vertelt Chambers, die in 2003 tot de atleten behoorde die werden betrapt op de anabole steroïde THG, een door het Californische farmaceutisch laboratorium Balco ontwikkeld en verspreid designerdrug. Chambers was het middel gaan gebruiken nadat hij in 2002 Engeland had verlaten om te gaan trainen bij de Oekraïner Remi Korchemny.

„Tja, waarom nam ik die stap”, herhaalt Chambers de vraag. „Zo is het leven; je maakt wel eens een verkeerde keus. Ik ben met de ogen dicht een kruispunt overgestoken. Ik ging naar Korchemny om me technisch te verbeteren, niet om met doping sneller te worden. That’s all it was.”

Details over de werkwijze van Korchemny en zijn contacten met Balco wil Chambers niet kwijt. „Nee, zeker niet uit schaamte, maar om jonge atleten niet het idee te geven dat doping goed is en bovendien gemakkelijk te krijgen is. Het gekke was, dat voor mijn gevoel het spul niet hielp. Fysiek merkte ik geen verschil.”

Maar wie de Brit deze week zag sprinten, krijgt wel degelijk de indruk dat doping helpt. Chambers liep in september 2002 nog een tijd van 9,87 seconden, terwijl hij in Gotenburg niet onder de 10,24 kwam. Chambers begrijpt dat mensen die link leggen en doet geen moeite het tegendeel te bewijzen. „De mens is vrij om te denken. Maar voor mezelf weet ik dat ik ook zonder doping heel snel kan lopen. Dat heb ik bewezen, want voordat ik THG nam, had ik nooit doping gebruikt. Ja, ik begrijp dat het ongeloofwaardig klinkt, maar het is echt zo. ”

Naast zijn langdurige schorsing moet Chambers, die van het Brits Olympisch Comité nooit meer aan de Spelen mag meedoen, letterlijk een hoge prijs voor zijn vergrijp betalen. Toen hij december vorig jaar in een tv-interview met de BBC onthulde al in 2002, een jaar voor zijn ontmaskering, THG te gebruiken, besloot de internationale federatie IAAF hem de Europese titel af te nemen en te verplichten al het prijzengeld, zijnde ongeveer 170.000 euro, terug te betalen. Was die openheid niet wat naïef? „Zo kun je het noemen”, zegt Chambers. ,,Maar je kunt het ook als eerlijkheid zien. Wat is daar mis mee? Niets toch? Ik wil met een schoon geweten verder. ”

Maar of Chambers zijn boete zal betalen, lijkt de vraag. De atleet zelf doet er erg schimmig over. „Ik kan alleen zeggen, dat ik nog niet heb betaald, meer wil ik er niet over kwijt.”

Het kan zijn dat Chambers de geldstraf juridisch wil aanvechten en zijn positie niet wenst te verzwakken. De reden kan ook zijn dat hij het geld niet (meer) heeft, omdat hij naar eigen zeggen na zijn schorsing met niets moest beginnen. „I started from scratch, man, complete from scratch. Dat vind ik niet erg. Ik ben veertien jaar geleden ook met niets begonnen en heb me opgewerkt tot nummer twee van de wereld. And I can do it again. Waar ik dan van leef? Van het geld dat mijn vriendin verdient.”

En zo is de dopingzaak voor Chambers nog steeds niet afgesloten, hoe graag hij dat ook zou willen. Gelukkig voor hem, mag hij weer lopen en hoeft hij niet langer thuis te zitten. Daar kwamen de muren vaak om hem af. „Mentaal was het een heel zware periode”, zegt hij met een afkeurende blik. „De eerste zes maanden had ik geen idee hoe mijn leven verder moest. Ik heb enige tijd American Football gepeeld bij een collegeteam in San Francisco, maar dat werd niet echt een succes. En verder bracht ik de tijd door met trainen. Of gewoon door thuis op de bank te blijven liggen. Ik wilde op niveau blijven trainen, maar het is moeilijk de discipline op te brengen als je geen wedstrijden mag lopen. Er was geen ritme. Als ik zin had, ging ik naar de baan. En anders niet. En soms rende ik buiten met mijn hond. Voor de afwisseling.”

Talrijk waren de momenten dat het door Chambers’ hoofd schoot om maar te stoppen met trainen en een baan te zoeken. „Maar ik heb dat ook weer nooit serieus overwogen. Ik ben atleet en wil dat blijven. Daarom ben ik hier ook terug bij de EK. Sprinten is waar ik goed in ben en wat ik graag doe. Ik moet me nog sterk verbeteren. Maar dat gaat gebeuren. Let maar op, volgend jaar bij de wereldkampioenschappen in Osaka.”