Steun aan oorlog nekt democratische senator

Joe Lieberman is geen Democraat meer. Dit is het resultaat van de voorverkiezingen van de Democratische partij, gisteren in de staat Connecticut. Partijkopstuk Lieberman verloor daarbij van een uitgesproken anti-oorlogskandidaat, de onbekende kabelmiljonair Ned Lamont. Lieberman zal nu bij de Congresverkiezingen op 6 november als onafhankelijk kandidaat zijn Senaatszetel verdedigen.

Algemeen wordt Liebermans verlies gezien als een duidelijk signaal aan de Democratische partij om sterker afstand te nemen van de Amerikaanse president Bush. En dan vooral diens oorlog in Irak. Lieberman heeft zijn stem voor de inval in Irak nooit ingetrokken, in tegenstelling tot veel van zijn partijgenoten.

Nu Lieberman solo verder gaat, zijn er ineens drie kandidaten in Connecticut. Daarmee stijgen de kansen van de Republikeinse kandidaat in deze van oudsher progressieve staat. Uit peilingen blijkt evenwel dat Lieberman een goede kans maakt als onafhankelijk politicus zijn zetel te kunnen behouden.

Lieberman was in 2000, als eerste jood ooit, de running mate van een presidentskandidaat, Al Gore. Hij gold als vertegenwoordiger van de rechtervleugel van de partij met ferme standpunten over nationale veiligheid en morele onderwerpen.

De voorverkiezingen in Connecticut maken duidelijk dat ‘Irak’, een belangrijk, zo niet het belangrijkste thema wordt bij de Congresverkiezingen in november. Bij deze voor Bush cruciale verkiezingen zal elke zetel tellen. De Republikeinen hebben nu een meerderheid in beide ‘Huizen’. Maar die zouden ze bij de verkiezingen van november kunnen verliezen, waardoor Bush zijn tweede termijn vleugellam zou raken.

Liebermans tegenstander Lamont (52) vertegenwoordigt een stroming die een radicale koerswijziging wil. Deze net-rooters, die hun aanhang vooral mobiliseren via internet, beloven onder meer onmiddellijke terugtrekking uit Irak en herstel van sociale zekerheid.

De Democratische kandidaat met vooralsnog de grootste campagnekas, senator Hillary Clinton, haalde vorige week hard uit naar de Irak-strategie van minister van Defensie Donald Rumsfeld.

Haar grote manco: in 2002 zei ze ook ‘ja’ tegen de oorlog in Irak.

Commentaar: pagina 19