Nederlanders zeuren over elke overheidsmaatregel

Ik heb mijn bedenkingen bij het nieuws over de ingestorte trap in Utrecht. Bij vrijwel iedere overheidsregel die we tegenkomen op het moment dat het ons niet helemaal uitkomt ontstaat er een negatieve stemming richting de overheid waarin woorden als bemoeizucht en regeldrift aan de zachtzinnige kant zijn. Dit negativisme strookt echter van geen kant met het feit dat na een kleinschalige panieksituatie op een openluchtspektakel in Utrecht we ons direct vastklampen aan het al dan niet overtreden van één van die regeltjes. Kunnen we de rug niet eens rechthouden?

Óf we accepteren de regelzucht van de overheid, accepteren de handhaving ervan, wijzen de vinger daar waar overtredingen plaatsvinden en slikken de consequenties als deze onszelf betreffen. Óf we accepteren dit niet, maar dan moeten we ook geen belang hechten aan het al dan niet precies naleven van deze regeltjes in situaties waar het prettig zou kunnen zijn om op de trap te gaan zitten. Er zijn landen waar ze onder dat motto met honderden op de trein zitten of met tienduizenden tegelijk over een brug willen. Die mensen kunnen individueel niet klagen dat allerlei regels hen belemmeren heen te gaan waar ze heen willen maar zijn collectief zeker niet beter af. Is dat wat we graag willen?

Het enige wat we willen in Nederland is voortdurend van twee walletjes eten: achteraf zeuren over betere handhaving en strengere regels als er wat mis is, maar voornamelijk ook zeuren over diezelfde handhaving en controle als er niets mis is gegaan. Want stel de trap was niet ingestort... waar is zo`n evenementenvergunning dan eigenlijk goed voor? We kunnen toch zelf wel bepalen hoeveel mensen we op ons feestje vragen.