Filmen bij de rotonde

Deze zomer studeren aan de kunstacademies weer honderden kunstenaars af. Vandaag in het eerste deel van een korte serie: Sandra Hanckmann (35) van de Maastrichtse kunstacademie.

Sandra Hanckmann presenteerde haar installatie in een groot lokaal, wit geverfd en verduisterd. Drie projecties op de lange muur, één op de korte. De filmbeelden bewegen traag, versnellen soms even, maar zijn altijd statig. De kleuren zijn vooral ingetogen, maar soms fonkelt er iets helder blauws. Altijd is er beweging, sierlijk zoals onder water het wier meedeint in de stroom. Sfeer en associaties genoeg, maar waar je naar kijkt is volstrekt onduidelijk.

Videopaintings noemt Sandra Hanckmann (35) haar projecties. „Voor mij zijn het schilderijen.” Ze is er deze zomer mee afgestudeerd in de richting ‘autonoom’ aan de kunstacademie van Maastricht. Bij een rotonde in Maastricht heeft ze zes uur autolampen van op haar afrijdende auto’s gefilmd. Voor de lens van haar simpele videocamera hield ze een glazen kerstbal die ze langzaam bewoog. „Daar zat een naadje in. Als ik daarop precies inzoomde, ontstonden vervormingen. Via het display van de camera probeerde ik wat te sturen, maar veel hing van het toeval af.”

Hanckmann geeft haar films geen titel. Ze voegt evenmin tekst of geluid toe. „Ik wil een toeschouwer niet in een bepaalde hoek dwingen. Bij een schilderij hoor je ook geen muziek.” Dat iedereen de films anders interpreteert spreekt haar aan, maar het mag niet te zoet worden. „Mensen zaten er fijn bij weg te dromen. Daarom heb ik er om de zeven minuten een oranje flitslicht ingezet dat ze wakker maakt. ” Ze houdt er zelf ook van naar dingen te staren. „Films over de diepzee met pulserende kwallen vind ik heerlijk. Dat straalt iets feeërieks uit. Als kind kon ik ook eindeloos naar de scheuren in het behang kijken. Na een tijdje zag ik dan dingen. Die fascinatie probeer ik nu met mijn camera op te zoeken.”

Hanckmann is sinds 2004 met dit soort films bezig geweest. Nu wil ze iets anders gaan doen. „Ik weet nog niet wat. Door te spelen met de camera komen vanzelf nieuwe ontdekkingen. Ik begin meestal in huis te filmen. Kijken hoe iets werkt. Het kan een reflecterend lampje in een ruit zijn.” Hanckmann heeft met haar films de Academieprijs (250 euro) gewonnen en er is een aanbieding van een galerie. Toch blijft ze naast de kunst twintig uur per week werken als tandartsassistente. „Een vast inkomen is prettig. Ideaal is het niet, maar zo blijf je wel met twee benen op de grond.”