Smeekbedes van eenzaamheid

Zuid-Afrikaanse weblogs zijn de laatste uitvalsbasis van Zuid-Afrikanen naar wie niemand wil luisteren.

Slechts 6,5 procent van de bevolking heeft internet.

Eerst de dominee maar even aan het woord. In de wereld van computers bestaat nog steeds apartheid. Dat noemen ze de great digital divide. De scheiding tussen Noord en Zuid, arm en rijk is gemaakt van glasvezelkabels en breedband internet. Dat is een veelgehoorde kreet in Zuid-Afrika, het land waar Eerste en Derde Wereld een steenworp van elkaar liggen. „Waarom kunnen zwarten niet meekomen met de digitale revolutie?” vroeg een Zuid-Afrikaanse deejay deze week nog. „Omdat de meeste computers wit zijn.”

Met andere woorden: hoe groot de hype in de rest van de wereld ook mag zijn, in Afrika is bloggen een hobby voor een minderheid. In Zuid-Afrika, het modernste land op het continent met meer mobiele telefoons dan landlijnen, heeft 6,5 procent van de bevolking toegang tot internet, zo meldt de website internetworldstats.com.

Maar stel, je bent Zuid-Afrikaan, je hebt een computer en dus de mogelijkheid om je eigen website te creëren. Wat doe je er dan mee? Zeuren, zo lijkt het. Een van de best gelezen blogs is die van The Princess Echoes. De prinses zegt dat ze „slim, innemend en eerlijk” is. En toch: ze heeft geen vriend. Al tweeënhalf jaar niet meer. „En al wat ik wil is dat op een ochtend de jongen op wie ik verliefd ben tegen me zegt: je bent mooi.” Meer dan zesduizend hits per dag.

Zuid-Afrikaanse weblogs lezen als briefjes in aangespoelde flessen. Smeekbedes van in eenzaamheid gesmoorde stemmen. Neem de weblog van bulldog, een ‘veiligheidsadviseur’, woonachtig in Bagdad, Irak. Dit is een blanke Zuid-Afrikaan die zich in een ander tijdsgewricht ‘huurling’ had genoemd. Hij had evengoed nu diamantmijnen kunnen bewaken in Sierra Leone. Maar hij is sinds twee jaar in dienst van de geallieerde troepenmacht in Irak. Zijn blog is zijn tafel in de stamkroeg die hij zo ver van huis moet missen. „Het enige goede nieuws van hier is dat de Yanks zojuist the shit out of Zakawi hebben gebombardeerd.”

Weblogs zijn de laatste uitvalsbasis voor Zuid-Afrikanen naar wie niemand meer wil luisteren. De minister van Veiligheid, Charles Nqkula, noemde Zuid-Afrikanen die klagen over de misdaad in hun land tijdens een parlementsdebat onlangs „zeurpieten, die maar beter het land kunnen verlaten’’. De weblogs puilden de volgende dag uit van de woedende reacties.

Een enkele blogger blijft de moeite van het volgen waard. De secret diary of Koos is het openbare dagboek van Koos Kombuis, een van de populairste Afrikaner popartiesten. Kombuis schrijft zoals hij zingt. Recht uit het hart, een tikje melancholisch en verontwaardigd soms. Het is de week dat weer een commissie het groene licht gaf voor een naamsverandering. Johannesburg International Airport (voorheen Jan Smuts Airport) wordt OR Tambo International Airport, naar de voormalig voorzitter van regeringspartij ANC. Zo werd Pietersburg al Polokwane en Pretoria Tswane. En nu heeft een vriendin van Koos Kombuis haar hond Boesman ook een nieuwe naam gegeven: Satan. Want Boesman (Bosjesman) is politiek incorrect Zuid-Afrikaans voor de eerste bewoners van dit land, de Khoisan. „Hoe is dit fokking moontlik dat die woord ‘Satan’ skielik meer PC geword het as die woord ‘Boesman’?’’, logt Kombuis. „Nee, kak, die naamsveranderingen gaan nu echt te ver.”