Reggae-jurkje in de zomer

Zon, zomer... reggae. Er is geen uitgebreid hitparadeonderzoek voor nodig om te weten dat reggae vooral zomers populair is. In sportschool, café en uit auto’s hoor je nu meer Bob Marley of Sean Paul dan in februari. Niet alleen volbloedreggae wordt herontdekt, ook de popmuzikant die wat reggae in zijn liedjes doet, weet zich van airplay verzekerd.

Hoe klinkt Stars Are Blind, de eerste single van celebrity-popzangeres Paris Hilton? Als reggae gezongen door een bakvis. Welke stijl heeft Smile, het debuut van het Engelse wonderkind Lily Allen? Grotestadshiphop met schommelend reggae-ritme. Hoe verpakten de Britse The Ordinary Boys hun samenwerking met rapper Lady Sovereign? Met een knapperig reggae-randje.

En vanwaar die tijdelijke vermomming? Moet er soms aansluiting gevonden bij zomerse bezigheden als luieren, rondhangen en niksdoen? Want daarvoor is reggae uitermate geschikt. Geen muzieksoort die zo snel de spieren verslapt en je natuurlijke neiging tot activiteit de kop indrukt als de Caraïbische schommelsound. Dus dáár zal het shotje reggae voor bedoeld zijn: deze muzikanten willen een zomerhit.

Is het een probleem dat Hilton, Allen en The Ordinary Boys eigenlijk geen reggae-muzikanten zijn? Welnee – ze weten best dat reggae het accent op de derde tel heeft, en dat de gitarist van die losse, rasperige accenten moet spelen. De rest van het jaar zijn ze rocker, hiphopper of popzangeres maar in de zomer trekken ze een reggae-jurkje aan. Reggae is het accessoire van de popmuziek geworden. Verwante muziekstijlen als soul of jazz is dat lot bespaard gebleven. Norah Jones en Joss Stone houden hun genre een hele cd vol. Reggae is slechts zomerzotheid.

Dat het genre een breed uitwaaierende cultuur heeft, met een religie (rastafari), een drugscultus (marihuana), een levensstijl (veganistisch), een boodschap (voor de underdog, tegen de onderdrukker) en een haardracht (dreads), is voor de hitbeluste muzikant niet interessant. Maar dit wil niet zeggen dat reggae uitsluitend mag worden gespeeld door knetterstonede rasta’s op Jamaica. Er zijn ook blanken die hebben bewezen dat ze reggae ‘voelen’. UB40 in de jaren tachtig, The Clash of Sinead O’Connor, die onlangs een complete cd met reggae-liedjes opnam.

De een leent een onderdeel, de ander zoekt versmelting. Bij Paris Hilton is het nu reggae, maar het had evengoed salsa, swing of house kunnen zijn. En toch, het heeft gewerkt: Lily Allen heeft een hit, en ook Hilton kruipt op dit moment de hitparade binnen, ondanks de bleke reggae-sound van haar Stars Are Blind.

Hester Carvalho

In deze rubriek schrijven poprecensenten van NRC over trends in de muziek.