Pop bij de windmolen

Waterpop staat bekend om zijn gemoedelijkheid.

Het hele dorp Wateringen helpt mee om er een geslaagde dag van te maken.

Er zijn meer evenementen die aanspraak kunnen maken op de eretitel ‘gezelligste popfestival van Nederland’. Maar Waterpop in het Zuid-Hollandse Wateringen, onder de rook van Den Haag en in de landelijke schaduw van de schitterende molen De Windlust, heeft de oudste rechten. Sinds 1978 wordt in het Wateringse Hofpark een intiem gratis toegankelijk festival gehouden, dat een reputatie hoog heeft te houden als het gaat om het vroeg ontdekken van nieuwe festivalfavorieten.

dEUS, Manic Street Preachers, Faithless, The Verve en Radiohead stonden er allemaal in een vroeg stadium van hun carrière; sommige bands maakten er zelfs hun Nederlandse podiumdebuut. In 2003 was dat het geval met The Darkness, de Engelse hardrockgroep die toen juist een spectaculair kermisachtig debuutalbum had uitgebracht. Bijna niemand op Waterpop was voorbereid op de bombastische show die het viertal bracht, met de hoog gillende zang van Justin Hawkins en de potsierlijke jumpsuits waarvan hij er wel drie over elkaar droeg, zodat hij zich telkens van een laag kon ontdoen om in een nog opzichtiger outfit over het podium te rennen.

Bij The Darkness op Waterpop kon je in een oogwenk zien hoe een nieuwe festivalsensatie geboren wordt. Club-optredens had de band in ons land nog niet gedaan, maar het weerhield ze er niet van om het hele veld mee te slepen in een muziekfeest dat eerst nog wat afwachtend, maar daarna uitbundig werd ontvangen. Het was een gouden moment voor The Darkness, dat kort daarop veel van zijn onschuld verloor en zich ontwikkelde tot een onbedoelde persiflage op een metal-act.

Wat maakt Waterpop zo’n bijzondere plek om nieuwe bands en bijzondere popmuziek te ontdekken?

Allereerst de gemoedelijkheid; het festival grenst pal aan een woonwijk en de hele dorpsbevolking helpt mee om er een geslaagde dag van de maken. Inwoners van Wateringen mopperen voor één keer niet over verkeersdrukte, geluidshinder en andere ongemakken.

Ten tweede de plek; een mooier stukje dorpslandschap is in Zuid-Holland nauwelijks te vinden. Menig buitenlandse rockzanger heeft zich vanaf het podium in lyrische termen uitgelaten over de schitterende windmolen er recht tegenover, die op goede dagen ook nog eens lustig met zijn wieken draait. En dan de goede hand die de organisatie heeft om met een krap budget een onderhoudend en relevant programma neer te zetten.

Bij de 29ste editie dit jaar zijn aller ogen gericht op het Engelse trio Archie Bronson Outfit, dat de urgentie van de vroege Talking Heads en Pere Ubu koppelt aan typisch Britse artrock in de nog jonge traditie van Bloc Party en Franz Ferdinand. Hun album Derdang Derdang dendert veertig minuten voort en als Archie’s optreden even aanstekelijk en swingend wordt, staat het Waterpopterrein gegarandeerd op zijn kop.

Andere interessante namen op het programma zijn rockgroepen Cooper en Taxi To The Ocean, popmelancholicus Spinvis, Neder-reggaester Ziggi, hiphopduo The Opposites en de soulband met Hammond-orgel Lefties Soul Connection en fanfarepunkjazzfunk van Think Of One uit Antwerpen.

Nog meer sfeerverhogende factoren: de frites- en krokettenwalm van de omringende cateringcaravans, de cd- en kledingkramen waar je soms nog op echte koopjes stuit en een vrolijke kinderdeejayset van Wipneus en Pim voor de kleintjes. Als dat geen feest in de gezonde Hollandse buitenlucht wordt, eet ik mijn pet op.