‘Bang voor indutten’

Waarom deze overstap?

„Ik heb na de Pabo altijd in het onderwijs gewerkt. Eerst stond ik voor de klas op de Nieuwe Park Rozenburg School in Rotterdam, maar al snel werd ik intern begeleider. Ik ging er een jaar tussenuit en ging daarna bij dezelfde werkgever (VPCS) maar op een andere school aan de slag. Ik werd na twee maanden kleuterklas weer intern begeleider. Kleuters waren niet echt wat voor mij. Ik pakte het veel te technisch aan. Na een tijdje zeiden ze dingen als: ‘ik ga constructief spelen’. Ik kon daar uiteindelijk ook directeur worden, maar dat wilde ik niet. Ik wilde meer ervaring opdoen en in het bedrijfsleven werken. Bovendien kan dat altijd nog, dacht ik. Ik kon bij de educatieve uitgeverij Zwijsen aan de slag. Na twee jaar ben ik er op niet al te goede voet weggegaan. Ik ben een lastige klant voor de baas denk ik, nogal kritisch namelijk. Daarna begon ik voor mezelf, met Onley Limited, samen met mijn man. Maar het is niet goed voor je huwelijk om dat te lang te doen, dus toen ik de advertentie van Het Krijt zag, heb ik gereageerd. Overigens bestaat Onley nog wel.”

En je bent ook bezig om een nieuw tijdschrift te lanceren?

„Ja, Kreits gaat het heten. Er zijn in Nederland 4,2 miljoen mensen betrokken bij het primair onderwijs, dus een groot lezerspubliek. We zijn er twee jaar geleden met z’n drieën, onder wie mijn man en ik, mee begonnen en zoeken nu investeerders.”

Dat zijn nogal wat stappen.

„Ja, ik vind het belangrijk om verder te kijken. Een van mijn levensmotto’s is dat ik superieur wil zijn aan mezelf, wat betekent dat ik kansen moet opzoeken. Ik ben heel nieuwsgierig, een echte drukteschopper. De veranderingen zijn voor mij een middel om te blijven groeien. Niet iedereen begrijpt de risico’s die ik neem, die ook enorme schommelingen in inkomsten betekenen. Ik hoor vaak: ‘pas je wel op?’ Weinig mensen feliciteren je met een gedurfde stap. Ik heb meer de pluk-de-dag-instelling. You win some, you lose some. Ingedut verder leven is mijn grootste angst. Tot nu toe gaat het goed en kunnen we al die dingen doen, met drie kinderen. Dat denkt niet iedereen. Toen de oudste wisselende resultaten behaalde, dacht de school dat dat met mijn fulltime werk te maken had. Hij bleek een stofwisselingsprobleem te hebben. Nu zitten de kinderen op een Jenaplanschool, die beter bij ons en hen past.”

Marleen Luijt