Het Uur van Macht en de blije levende steen

Er zijn op de wereld vijftig miljoen mensen in 160 landen die op zondagochtend niet, zoals ik, om negen uur nog liggen te slapen. Zij kijken op dat moment naar The Hour of Power. Dat is de niet ironisch bedoelde naam van een kerkdienstshow van de Amerikaanse televisiedominee Robert H. Schuller, en diens zoon Robert A. Schuller, vanuit een gigantische glazen doorkijkkerk, the Crystal Cathedral, in Garden Grove in Californië.

Ik had al van het fenomeen gehoord dankzij een uitzending (door de EO uitgezonden) van Netwerk voor de zomer. Presentator van dienst Thijs van den Brink kreeg een rondleiding door het Torentje, het werkvertrek van minister-president Balkenende (CDA). Tussen de artefacten op het bureau van de premier lag een aandenken aan diens bezoek aan de Amerikaanse televisie-dominee. En Balkenende verklaarde dat hij zeer onder de indruk was van Schuller. Een Nederlandse premier die fan is van een programma dat vrij vertaald ‘Het Uur van Macht’ heet, dat maakte wel nieuwsgierig.

Gisterochtend heb ik gekeken naar The Hour of Power, en naar de Nederlandse varianten die de zondagochtend blijkt te herbergen. En ik begrijp wel waardoor een protestants christelijke premier wordt aangetrokken. Zeker als je het vergelijkt met de concurrentie. Zo is er natuurlijk de katholieke eucharistieviering. Gisterochtend werd op Nederland 1 de mis opgedragen in het zogeheten Kerkschip Sint-Jozef in de Antwerpse haven door aalmoezenier Machar Verhaeghe in een witte kazuifel met twee rode ankers. Een orgeltje speelt. In beeld verschijnt een scheepsbel, en enige tientallen oudere mensen zingen „Gij zijt in glans verschenen”. Na de katholieken komen de protestanten. Gisteren de Emmanuel Gemeente in Deventer. Dit bleek een Pinkstergemeente-achtige dienst met swingende muziek en een voorganger, Peter de Leau, met een ‘blijde boodschap’ voor iedereen. Op Nederland 2 hadden de christenen van de EO het programma ‘Nederland zingt en helpt’ verzorgd. Onderhoudender dan al deze late exponenten van domineesland is de opwekkende dienst De Levende Steen, op mijn lokale omroep TV West. Er wordt veel en mooi gezongen door een koor en door de veelkleurige gemeente. De voorganger, de oorspronkelijk uit Suriname afkomstige Edgar Holder, wordt regelmatig onderbroken door kreten van bijval uit de zaal. Halleluja! Hij is ongelooflijk blij, zegt hij zelf. Soms is hij zo blij dat hij een kreet moet slaken. Of een rondje om het spreekgestoelte moet rennen. Ondenkbaar op het Kerkschip of bij de toch ook wel blije EO. Zelfs De Leau in Deventer doet het kalmer aan. Helaas moet Holder vroegtijdig plaatsmaken voor taalles aan allochtonen.

In de Crystal Cathedral gaat het er een stuk professioneler aan toe. Behalve koren, orgelmuziek en bijbeluitleg treden de zwarte Blind Boys from Alabama op met ‘Amazing Grace’ („I was blind but now I can see”). Er is een wetenschapper die het creationisme komt steunen. (Schuller: „Wow!”) En een scholiere die een actie is begonnen voor de president en het leger. Kom daar maar eens om in Nederland.

Deze week kijkt Frank Vermeulen, chef politiek en bestuur, naar het televisieaanbod.