Gerechten uit de gloriedagen van de hoelahoep

Het oog wil ook wat, maar in Olst ervaart Joep Habets dat het oog te veel kan krijgen

De dijk slingert door het rivierdal. Links en rechts graast het roodbont IJsselvee. De ooievaars klepperen, het riet wuift, in de verte wenkt een molen. Het landschap oogt alsof het altijd zo is geweest en altijd zo zal blijven. De uiterwaarden zijn een zee van groen, vaak is de IJssel niet eens te zien. In zijn zomerbedding lijkt hij een onbetekenend stroompje. Het Olster veer zet ons dan ook voor 1,75 euro in amper twee minuten over.

Aan de overzijde heet de provincie Overijssel ons welkom met een hoelahoepend beeldmerk, een rechtopstaand golvend object – de IJssel – van een meter of twaalf hoog met een ring – de O van Overijssel – als hoelahoep. Restaurant ’t Veerhuis ligt aan het eind van de helling. De peilmaten van historische waterstanden op de gevel geven aan dat de IJssel niet altijd zo lieflijk door het dal stroomt. Het is eigenlijk een wonder dat het nostalgische gebouw er nog staat, met zijn drie serres in stijl en drie eerbiedwaardige kastanjes op het terras. Binnen is met oma’s kasten en snuisterijen de sfeer huiselijk gehouden. Er wordt hier veel in familieverband gegeten, met opmerkelijk welopgevoede kinderen.

De kaart met gerechten als gerookte zalm en entrecote en de bordjes stokbrood met kruidenboter wijzen op het standaard repertoire van het middenklasse restaurant uit de gloriedagen van de hoelahoep. Maar Olst blijkt niet aan het hoog water van de moderniteit te zijn ontsnapt. De creativiteit heeft toegeslagen bij de opmaak van de borden. Zo komt de jus bij de tournedos in een borrelglaasje op het bord en worden verschillende gerechten in de vorm van torentjes gepresenteerd.

Het hamtaartje manifesteert zich als een roze torentje waarop een tuiltje sla rust. De saus is met grove streken op het bord aangebracht met een paar plakjes zomertruffel als contrapunt. De smaak bekoort minder, het hamtaartje is bremzout.

Ook de carpaccio van kalfsmuis oogt prachtig. Parels tonijnmayonaise benadrukken de symmetrie van de rozet waarin de plakjes vlees zijn neergelegd. De piepkleine blokjes tomaat trekken zich daar niets van aan en zorgen voor rode accentjes waar het hen belieft. Het kalfsvlees is nog niet bekomen van het verblijf in de diepvries en maakt een waterige indruk.

Het oog wil ook wat, maar het oog heeft te veel gekregen ten koste van de smaak.

Bij het vervolg van de maaltijd is het gelukkig anders. De eendenborst is voortreffelijk gebakken, de sinaasappelsaus met kruidnagel is niet te zoet en heeft door de sinaasappelschil ook een prettig spoortje van bitter. Ook de tournedos, geleverd door een zelfslachtende slager, is vakkundig behandeld. Met vreugde begroeten we het bakje rabarbermoes, waarin het zoet het zuur overheerst. Er zijn ook in de oven bereide gekruide aardappeltjes en een zoet aangemaakte sla met fabriekscroutons. Die zou ik gewoon weg laten, daar wordt de sla beter van.

’t Veerhuys voert een zeer beknopte wijnkaart. Er staan ook halveliterflessen op, een ideale maat voor een diner met twee. We kiezen de cabernet sauvignon uit Pays d’Oc voor de ongelooflijk lage prijs van 10 euro per fles. Het is dan ook een eenvoudige wijn.

Met een ouderwetse frambozenbavarois sluit ik de maaltijd af, die negentig euro voor twee vergt. Mijn tafelgenoot doet zich onderwijl te goed aan de ‘boswandeling’ een torentje met bosvruchten, kletskoppen, hazelnootschuim en sorbetijs.

Het tempo van de maaltijd is wat loom – het is nog de tijd van de hittegolf – maar we zijn ruim op tijd om het laatste veer van 22.00 uur te halen voor de tocht terug door het idyllische IJsseldal.

’t Veerhuys, Veerweg 24 Olst, 0570 561371