Cadzand-Bad – Breskens

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Zeeuws-Vlaanderen

Onderaan de duinovergang staat een rolstoel. De eigenaar, een man die zijn benen moet missen, zit aan het strand op de grens tussen hard en zacht zand. De zee ziet, met dank aan James Joyce, snotgroen. Snotgroen is een verpletterend mooie tint mits afgezet tegen wolken met grijze veren. De man kijkt naar de vrouw die bij hem hoort. Met haar schouders en nek een fractie voorover speurt ze het basaltpuin af. Ze zal op zoek zijn naar kokkels, net als iedereen vandaag. Ze heeft geen armen.

Ik slik. Man knikt naar me.

We volgen de Noordzeese vloedlijn, die voorlopig een eblijn is. Het waait wat. Onzichtbaar voorziet de zon in hitte. Dicht onder de kust passeren zeeschepen, forten met muren van containers. Die dampende skyline achter het water moet Vlissingen zijn.

Steeds weer wijken we af van het door het Deltapad beschreven en gemarkeerde duinwegje. Als de duindoorns ons het zicht op de zee benemen; als een fietser met getatoeëerde benen agressief belt; als het pad te recht is, of als het even een beetje stinkt naar oud zand. Ja, eigenlijk is elk excuus goed om dat fiets- en wandelpad langs de duinrand te verlaten en het strand op te zoeken. En de zee. En hun beschaafde wederzijdse hartstocht.

Maar nu wil ik terug op de route, want die gaat ons de Verdronken Zwarte Polder binnen voeren, een natuurgebied rond een bres in de duinen. Het strand neemt de honneurs waar en leidt ons prematuur naar een overgroeid paadje dat die Zwarte Polder binnen gaat.

Ach, arme natuur.

De kreken staan droog, de bres onder de vlonders is van dor drijfzand en het groen doet prikkelbaar. Gelukkig bloeien de bramen hier roze, gelukkig vlechten de sleedoorns raadselmuurtjes en mysterietunneltjes. Dat is iets.

Dan drukt de wind het helmgras plat. Uit een wolk, groot en donker als honderdvijftig bultruggen, straalt regen. Het groen trekt zich op aan het plenswater, het ziet er nu daadkrachtig uit.

Daar is de zee weer, nu één en al grisaille, onder een hemel met licht langs de horizon en een vreemd gele wolk in het grauw. Vlissingen is weg.

De regen druppelt na, de meeuwen maken weer hun glijvluchten boven het strand. Slingerrijen houten palen vol zeepokken verlangen ernaar om golven te mogen breken. Ze zijn de streepjescode van de kust. 15 km. Kaarten 14 t/m 17 uit: Deltapad. Uitg. Wandelplatform-LAW, 2005. Tussen Breskens (halte Veerhaven) en Cadzand-Bad rijdt elk uur Connexxionbus nr. 14. Tel. taxi 0800 023085.