Supersterallures

cd Hip Hop

Pharrel:In My Mind

Star Trak/EMI

Het is niet zo gek dat Pharrell Williams denkt dat hij het ook wel in zijn eentje kan. De grootste sterren bouwden hun reputatie deels op de beats die hij samen met Neptunes-partner Chad Hugo produceerde. Eerst veroverde het duo de onderlaag van de hiphopwereld, met stormachtige marsmuziek waarover rappers als Mystikal en Noreaga vol adrenaline hun teksten uitschreeuwden. Grotere hiphop- en r&b-sterren volgden. Ze hielden de handen van Britney Spears en Justin Timberlake stevig vast toen die de tienerpopwereld wilden verlaten, gaven rapper Snoop Dogg een daverende comeback toen die dreigde te veranderen in een murmelende karikatuur van zichzelf en alles wat ze aanraakten, veranderde jarenlang op slag in (multi)-platina.

Het was ook niet zo gek dat Pharrell Williams steeds vaker op zijn eigen producties te horen was. Popsterren vochten elkaar de tent uit om ook zo’n funky, frisse, sexy productie van The Neptunes op hun album te mogen zetten en als Pharrell op zo’n nummer een gastoptreden wilde doen, dan gebeurde dat. Er was zelfs een tijd dat zijn ongeschoolde kopstem en zijn rijmpjes op kleuterschoolniveau gezien werden als het hippe verlengstuk van zijn producties. Net zoals The Neptunes met wat simpele percussie een bruisende hit konden brouwen, werden zijn vocalen gezien als geniaal eenvoudig en doeltreffend. Het productieduo bouwde er met N.E.R.D. zelfs een succesvolle band omheen.

Het is kortom niet zo gek dat iemand die door de royalties van al die wereldhits zelf elke ochtend een duik kan nemen in een zwembad vol champagne, ook zelf de superster wil uithangen. Maar het heeft één van de meest mysterieuze missers uit de recente muziekgeschiedenis opgeleverd. Op zijn talloze malen uitgestelde solodebuut valt Pharrell als artiest genadeloos door de mand. Met stuitend weke r&b-zang en ongeïnspireerde raps is het album een aaneenschakeling geworden van zijn beperkingen als vocalist.

Productioneel is het heel soms even spannend, maar veel vaker zorgen de goedkope synthesizergeluidjes, de ingeblikte strijkers en de tergend kitscherige refreintjes voor plastic popmuziek waar zelfs prominente gastrappers Jay-Z, Snoop Dogg en Nelly hoorbaar van in slaap lijken te vallen. Met het album waarmee Pharrell Williams zijn status als superster definitief wilde vestigen, bewijst hij slechts hoe belangrijk blijkbaar de rol van die andere, veel minder zichtbare producer van The Neptunes al die jaren is geweest.