Heerlijke muziek voor onderweg

Muziek moet mee. Vijf platen met een hoog vakantiegevoel.

1 Dusminguet: Postrof Aan het begin van de cd stellen de muzikanten zich aan je voor. Carlos, Tomas, Oscar..... Gevolgd door enkele gerechten; couscous, aceitunas. Dan vang ik nog net het woordje bailar (dansen) op. Vrienden , eten en dansen. Genieten op zijn Spaans. Je moet wel een heel horkerige stijve Nederlander zijn, wil je op je kont kunnen blijven zitten.

2 Paul Simon: Graceland Vroeger eindeloos gedraaid op weg naar het zuiden. Nu, jaren later, nog steeds steengoed. Met een sterk ‘on the road’-gevoel. En dan de liefde: Simon zingt erover zonder dramatisch te zijn, maar juist op een onverschillige manier. Prachtig. En net als vroeger zing ik nog steeds hard mee.

3 Gnawa Diffusion: Algeria De band heeft zijn basis in het Franse Grenoble, maar bestaat uit Afrikaanse immigranten (bandleider Amazigh Yacine is de zoon van de Algerijnse schrijver Kateb Yacine). De muziek wiegt als reggae, de muzikanten zijn boos als hiphoppers. En ze spelen nummers van 5 minuten zoals alleen Afrikaanse muzikanten dat kunnen: spannend en opzwepend.

4 The Very best of the Pogues Deze moet mee voor het sentiment, de energie en natuurlijk voor de rebel die Shane MacGowan is. Want op vakantie doen we wat we zelf willen. En MacGowan heeft nooit anders gedaan. En heeft je lief commentaar op je rijstijl of hoe je de tent opzet: zet Fairytale of New York op. You scumbag, you maggot, lach om elkaar en doe een dansje op Sunny Side of the Street. Hoera, het is vakantie!

5 Nina Simone: I got life and many others Zwoel, mooi, passievol. Voor die heerlijke slome uurtjes ná het strand en vóór de avond. Haar versie van Mr Bojangles is prachtig en bij Mississippi goddam voel je haar boosheid over raciale conflicten. Na het luisteren van deze plaat hou je van haar muziek, maar ook van de mens die Simone was.Marike KnaapenZwoel, mooi, passievol. Voor die heerlijke slome uurtjes ná het strand en vóór de avond. Haar versie van Mr Bojangles is prachtig en bij Mississippi goddam voel je haar boosheid over raciale conflicten. Na het luisteren van deze plaat hou je van haar muziek, maar ook van de mens die Simone was.

Marike Knaapen