Fantoombestrijding bij Jacobskruiskruid

Het waterschap Rivierenland gaat de bestrijding onderzoeken van Jacobskruiskruid, omdat dit ”bij consumptie dodelijk is voor mens en dier” (NRC Handelsblad, 1 augustus).

Probeer eens één blaadje van Jacobskruiskruid te eten, tien tegen een dat u het direct uitspuugt. Er zijn dan ook geen vergiftigingen bij de mens bekend, hoogstens via honing als de korven te dicht bij de planten staan.

Wereldwijd sterft er veel vee door het te eten, wat komt door overbegrazing. Alleen als er helemaal niets meer te eten is, gaat het aan de plant knabbelen, en dan nog moeten ze dat jaren achtereen doen om vergiftigd te kunnen worden. De meeste slachtoffers zijn paarden; schapen worden waarschijnlijk niet oud genoeg om hieraan te sterven.

`Natuurhooi` is ook funest, want dan gaat de vieze smaak weg. Dat juist veel dure rijpaarden slachtoffer worden, zegt iets over de slechte omstandigheden die deze dieren in de kleine particuliere graslandjes aantreffen.

Jacobskruiskruid is de laatste zestig jaar algemeen geworden, behalve in het uiterste noorden en oosten: hij groeit niet op klei (alleen op zandige klei; op echte klei groeit de nauwelijks giftige soort Viltig kruiskruid, die er echter heel veel op lijkt) en niet op veen.

In Drenthe is hij (naar verluidt door een waterschap) uitgezaaid, en met succes! Dat men de plant meer aantreft komt door de grote bekendheid - vooral onder paardenliefhebbers - en door de verzanding van Nederland: alle wegen en nieuwe wijken liggen op opgebracht zand. Ook verkeerd beheer speelt een belangrijke rol: te vaak maaien stelt planten met een wortelrozet (zoals deze plant) in het voordeel, want de platte rozetten worden dan niet geraakt; overbegrazing helpt de kans op kieming ook enorm.

Dat het voorgestelde onderzoek twee jaar duurt ”omdat het een tweejarige plant” is, geeft aan dat men geen verstand heeft van veldexperimenten.