De Amorphophallus zag eruit zoals zijn naam deed vermoeden

Als er van die halfbakken lauwe regen uit de lucht komt, kun je twee dingen doen. Intens tevreden op je overdekte balkon chocoladebroodjes eten, of naar een zompige tentoonstelling over plantenseks gaan. Ik had al intens tevreden op mijn overdekte balkon gezeten, dus op naar de Hortus voor de tentoonstelling ‘Van de bloemetjes en de bijtjes’.

Raar eigenlijk dat ouders met verhalen over bloemen en bijen de menselijke voortplanting aan hun kinderen moeten uitleggen. „Dan heb je een bloem, en daar gaat een bij in, en die eet dan iets, en dan vliegt hij naar een andere bloem, en dan laat hij daar per ongeluk iets achter. Snap je het nu?” Het is gewoon vragen om tienermoeders.

De tentoonstelling bestond uit een paar onschuldige fuchsia’s en wat informatieborden, die door een Hortusmedewerker waren volgeschreven. De medewerker was helemaal losgegaan. Er was veel te lezen over ‘geraffineerde lokmechanismen’, en ook de vlinder met zijn ‘lange, dunne roltong’ kwam herhaaldelijk terug. Planten met een extreem bronstig aroma werden oneerbiedig stinkerds genoemd. Deze vond ik het interessantst. Vooral de Amorphophalllus kon erg stinken. Zo erg dat mensen ervan flauwvielen. Gelukkig was er alleen een plaatje van de Amorphophallus. Die zag eruit zoals zijn naam deed vermoeden: als iets wat je gratis bij een abonnement op Viva krijgt. „Wat is dát?” vroeg een meisje aan haar moeder en wees naar de obscene Amorphophallus. „Nou, een plant dus”, zei de moeder zenuwachtig.

Dat de bloemetjes-bijtjes-metafoor echt niet werkt, bleek uit de zin ‘En passant bestuiven zij (de vlinders) de bloem.’ Dat ‘en passant’ herinnerde me eraan hoe ik als elfjarige, dus eigenlijk al best oud, over seks dacht. Ik dacht dat mensen kinderen maakten – want dat was seks: kinderen maken – door ’s nachts, in diepe slaap, en passant over elkaar heen te rollen. Als die mensen naakt sliepen, dacht ik met mijn verwarde kinderbrein, kon de vrouw daardoor zwanger worden. Mijn meester van de lagere school, laten we hem Meneer Pieterse noemen, want hij was niet het type meester dat zich met ‘Sjaak’ liet aanspreken, kondigde op een dag aan dat hij een kind kreeg. Ik concludeerde: 1. Meneer Pieterse slaapt naakt! 2. Hij is per ongeluk over zijn vrouw heengerold! Afgrijselijke gedachten, die mij niet loslieten. Gelukkig ontdekte ik later pas dat het allemaal nog veel ernstiger was.