Brulapen

De mannelijke problematiek die Stine Jensen bespreekt is niet van vandaag of gisteren (Boeken 28.07.2006). In De Wildeman van Robert Bly (1990), en Stiffed van Susan Faludi (1999) en in een Economist-artikel uit 2001 worden de problemen al opgesomd: mannen hebben hun mannelijke functies verloren, in tegenstelling tot vrouwen hun vrouwelijke; mannen zijn emotioneel beperkt, vrouwen niet, en tot slot: vrouwen hebben keuzes, mannen niet. Mannen hebben, zoals de mannelijke hoofdpersoon van de film Parenthood (1989) wanhopig naar zijn vrouw schreeuwt: verantwoordelijkheden.

Daar zit volgens mij de crux. Vrouwen hebben natuurlijk ook wel verantwoordelijkheden, maar mannen hebben mannelijke verantwoordelijkheden. Die hebben weer alles met vrouwen te maken. Onderzoek toont aan dat vrouwen voor een langdurige relatie kiezen voor een man die veel van kinderen houdt, wat ze kunnen aflezen van het gezicht van de man. Dat zijn lang niet altijd de mannen met een sterk mannelijke uitstraling. Die laatsten worden door vrouwen wel eerder aantrekkelijk gevonden voor een korte verhouding.

Voor mannen is het daarom hard werken: betrouwbaar genoeg lijken om een vrouw aan je te kunnen binden, maar genoeg ‘oer’-mannelijke uitstraling hebben om haar niet aan een concurrent weer kwijt te raken. Daarom kan een vrouw individuele keuzes maken: tussen kinderzorg of carrière, of Invito of Prada. Een man moet daarentegen bij iedere keuze ook de afweging tussen ‘macho’ en ‘betrouwbaar’ maken.

Zo tobt een man wat af. Dat alles met één doel: zich voortdurend vergewissen van de nabijheid van een beschikbare vrouw. Om daarachter te komen, hoef je niet, zoals Norah Vincent, een jaar verkleed als man rond te lopen.

Hartger Wassink, Nijmegen