Virtuele veldmaarschalk

In Hearts of Iron 2 is de Tweede Wereldoorlog en zijn nasleep na te spelen.

Dat kost uren van strategisch gepieker.

Op 22 juni 1941 vielen bijna drie miljoen Duitse soldaten de Sovjet-Unie binnen. Adolf Hitler had geen hoge pet op van de martiale kwaliteiten van zijn tegenstander. „Trap de deur in en het hele huis stort in elkaar”, voorspelde de Größter Feldherr aller Zeiten. Niets was minder waar. Voor de poorten van Moskou kwam de Wehrmacht in de Russische winterkou tot stilstand.

Voor wie altijd heeft gedacht dat hij de Duitse inval in de Sovjet-Unie wél tot een goed einde zou brengen, is er nu de strategy game Hearts of Iron 2: Doomsday De speler kan er ook voor kiezen om de Britten, Amerikanen of een van de tientallen andere naties te spelen die deelnamen aan de Tweede Wereldoorlog. Doomsday, de nieuwste versie van Hearts of Iron 2, loopt van 1936 tot 1953. Wie het wil, kan de Tweede dus ook nog eens naadloos over laten gaan in de Derde Wereldoorlog.

Hearts of Iron is een zogenoemd strategiespel. Het draait in deze game niet om flitsende graphics of gameplay die je de adrenaline uit de oren doet spuiten. In een strategiespel gaat het om denken, puzzelen. Wat laat ik mijn fabrieken bouwen, hoe zet ik een grootscheepse invasie op, welke commandant is de beste voor deze divisie?

Dit soort dilemma’s zijn in Hearts of Iron ruim voorradig. Het is een spel van ongekende diepte en omvang, en met afstand het beste strategiespel over de Tweede Wereldoorlog. Je kunt besluiten een van de kortere scenario’s te spelen – alleen de invasie in Normandië of alleen de strijd in de woestijn van Afrika – maar een beetje virtuele veldmaarschalk kiest er natuurlijk voor om op 1 januari 1936 te beginnen. De zeventien jaar daarna uitspelen kost vele dagen, zo niet weken. Deze game is alleen geschikt voor mensen met een beperkte slaapbehoefte, dito vriendenkring en een uiterst stabiele relatie met een begrijpende partner. Wie zich voor Hearts of Iron in het harnas hijst, komt daar niet zo snel meer uit.

Het spel valt in twee delen uiteen. Thuis moet de economie tot ongekende hoogten worden opgestuwd, zodat vervolgens op het veld van eer gewonnen kan gaan worden. Elk land heeft een aantal fabrieken tot zijn beschikking. Wat daar geproduceerd kan worden, bepaal je door een twintigtal wetenschappers en bedrijven nieuwe technieken te laten onderzoeken. De middelen hiertoe zijn echter beperkt. Wie Ferdinand Porsche een nieuwe tank laat uitvinden, heeft geen plek meer in zijn researchafdeling om Willy Messerschmitt aan een straaljager te laten sleutelen.

Als de fabrieken voldoende manschappen, tanks, duikboten en vliegtuigen hebben geproduceerd, kan de speler zich aan de oorlogsvoering wijden. Elke aanval kan tot in detail worden bestuurd. Van invloed op het succes van een gevecht zijn onder meer de omvang van je leger, het talent en de ervaring van je generaals, de aanwezigheid van luchtsteun, de ligging van het terrein en de weersomstandigheden. Een strijd van tientallen divisies tegen elkaar kan dagen duren. (Het spel speelt zich niet in real time af. De snelheid van de klok kan worden ingesteld.)

Het leiden van een natie in Hearts of Iron is het best te vergelijken met het jongleren met héél veel ballen. De kans bestaat dat alles op de grond dondert, maar de beloning is er dan ook naar. Als je al in 1943 met raketten kan schieten, of als je in een prachtige omsingelende beweging een complete legergroep vernietigt, of als je met een waterstofbom Moskou van de kaart veegt, dan weet je het zeker: de Grootste Veldheer aller Tijden, dat ben jíj!

Het spel is de koop in de winkel en op de bekende sites of voor 19,99 euro te downloaden van heartsofiron2.com