Schaduwen volgen

Heidi Linck heeft op de vijfde etage van het WTC in Arnhem een kamer gemaakt met twee schilderijen in donkere lijsten. Van ver lijken het egale zwarte vlekken met een enkel spatje wit. Het vloertapijt is ook zwart. Net als de leunstoel, het bureautje en een stapel verhuisdozen. Het bureau en de dozen hebben aan de achterkant hun eigen kleur behouden.

Aan de buitenkant van het kamertje hangen nog twee van die zwarte schilderijen. Van dichtbij zie je dat het geen vlekken zijn. Het zijn interieurs in zwart en iets verdund zwart. Het wit blijkt licht uit een raam. Soms als een hoekig vormpje, soms als een wild spel over vloer en muren. „Ik zag de schaduwen zich verplaatsen in mijn atelier en dat heb ik eerst vastgelegd met foto’s”, zegt Linck, die aan de kunstacademie in Arnhem afstudeerde in de richting vrije kunst. Door allerlei fragmenten over elkaar te projecteren en met inkt op te vullen ontstonden op de tekeningen nieuwe ruimtes, legt ze uit. „Ik zoek de bepalende lijnen en daarmee combineer ik tot het een ruimte oplevert die echt kan bestaan.”

In het WTC-gebouw reconstrueerde Linck haar atelier dat gesloopt zou worden. „Toen ik alles voor de verhuizing had ingepakt veranderde mijn relatie tot de ruimte. Ik kon er niet meer werken, het had alle waarde verloren. Als een performance heb ik toen met een roller zwarte acrylverf de schaduw gevolgd. Aan het einde van de dag was alles zwart, de vloer, de muren, de verhuisdozen, alles. Behalve de plaatsen waar ik niet kon komen, zoals onder de dozen. Daar zijn nieuwe lichtplekken ontstaan.”

Ze vindt het mooi dat de losse dingen door de omringende zwarte verf een vaste plaats hebben gekregen. „Terwijl de ruimte als geheel verplaatsbaar is geworden.” Ze kan hem nu overal reconstrueren, zelfs in een kantoorgebouw. Volgens Linck zal de installatie pas echt af zijn als het atelier daadwerkelijk gesloopt is. „Dan ga ik terug en zoek ik brokken zwarte muur. Hopelijk vind ik stukken met witte plekken van dingen die er tegen aan stonden.”

Ze maakte de tekeningen met Oost-Indische inkt. „Mijn zwart heeft een mooi contrast met het licht, maar draagt zelf ook licht in zich. Ik verdun de inkt een klein beetje, dan wordt het transparanter en ontstaan er veel zwarten. Door met een fijn penseel in verschillende richtingen te arceren kan ik ruimtelijkheid laten zien.”

Linck vindt het prettig om zich te beperken, zoals hier tot de kleur zwart. Vorig jaar maakte ze een installatie op landgoed De Uytwijck in Hilversum met enkel oranje dakpannen die ze in een lange kronkelende vorm door de tuin legde. „Ik beschouw me zelf als een tekenaar, ook als ik ruimtelijk werk. Met één kleur vallen een heleboel verleidingen af. Het wordt moeilijker, maar je komt tot betere oplossingen. Mijn werk wordt zuiverder. Dat heeft de tijd op de academie me geleerd.”