Is `bandje` U2 nu beter dan Stones?

In een flutterig Stones artikel (nrc.next, 31 juli) beweert Sjoerd de Jong in zoveel woorden dat zijn bandje U2 veel beter is dan de Rolling Stones. De twee lijken inderdaad op elkaar als twee druppels whisky, commerciële bandjes die hun eigen mening zo nu en dan kwijt moeten. Maar dan wordt ook Neil Young erbij gesleept. Die zou wèl de revolutionaire geest hebben bewaard die de Stones in de loop der jaren kwijt zijn geraakt.

En daar hapert het artikel. Aan de ene kant vindt Sjoerd kennelijk dat een band een commercieel succes dient te zijn. Aan de andere kant moet een artiest zijn revolutionair karakter bewaren. Hoezo?

Moet een artiest worden kwalijk genomen dat hij niet de herkenbare deuntjes speelt zoals de Stones en U2?

Ik vind het prima als popjournalisten eigen meningen hebben, maar laat ze hun stukken iets aannemelijker maken.