‘Waarom mag ik geen leuk feestje hebben?’

De Canadese zangeres Peaches schopt tegen de heilige huisjes van de electro.

Ze stelt macht ter discussie met behulp van veel glitter, geil en kunsthaar.

Haar vorige plaat heette Fatherfucker en haar nieuwe doopte ze Impeach My Bush. Daarmee bedoelt ze niet alleen de Amerikaanse president. Heilige huisjes bestaan niet voor Merrill Nisker ofwel Peaches, de Canadese electro-artieste die gretig seks- en sekse-vooroordelen omver kegelt. „Op mijn laatste drie albums probeer ik autoriteit en macht ter discussie te stellen. Seks heeft daar nu eenmaal veel mee te maken, vandaar dat ik dat onderwerp er vaak met de haren bijsleep. Veel mensen kijken niet verder dan hun neus lang is en denken dat het bij mij alleen maar om seks draait. Het gaat mij juist om de machtsspelletjes die daarachter liggen. Mijn eerste plaat als Peaches, The Teaches of Peaches, omschrijf ik graag als seks bedrijven, Fatherfucker gaat meer over de seksen. En de nieuwe? Seks en politiek.”

Dat is goed om te weten, bij het draaien van zulke pakkende liedjes als Fuck Or Kill (‘I’d rather fuck who I want than kill who I am told to’), Tent In Your Pants en Two Guys (For Every Girl). „Die titel verwijst natuurlijk naar Two Girls For Every Boy, de surfhit van Jan and Dean. Als zij een leuk strandfeestje mogen hebben, waarom ik dan niet? Het gaat me er niet direct om dat de rollen omgedraaid moeten worden, het is een andere manier om naar zulke dingen te kijken. Iedereen roept de hele tijd motherfucker, bijvoorbeeld, zonder zich te realiseren wat dat betekent. Dus maak ik daar fatherfucker van. Dan weet je weer wat je eigenlijk roept, met als bijkomend voordeel dat ik er goed mee opval.”

Ook uiterlijk valt Peaches op. „Toen ik begon met electro stelde ik luid en duidelijk de vraag: waarom ziet iedereen er zo saai uit? Waarom wist niemand iets beters te verzinnen dan je over de laptop buigen alsof je de mail aan het checken was, terwijl je fantastische muziek maakte?” Peaches’ alternatief is een opwindende rockshow vol glitter, geil, aangeplakte baarden en kunstpenissen. „Dat houdt de aandacht er wel bij.” Overmatig haarvertoon blijft niet beperkt tot die kunstmatige toevoeging rond de kin: plukken schaamhaar (bush), echt of ook aangeplakt, puilen gretig uit haar podiumkledij. „Het is niet erg modieus om veel haar te hebben in die regionen. Dat soort normen stel ik ter discussie. Het zal me alleen niet populair maken in Japan, waar men allergisch is voor schaamhaar.”

Toen Peaches nog gewoon Merrill Nisker was, gaf ze les aan kinderen. „Creativiteit maakt onderdeel uit van je hele leven, daar hoef je geen muzikant of kunstenaar voor te zijn. Die gedachte probeerde ik uit te dragen in een speciaal onderwijsprogramma, dat ik tien jaar lang gaf op allerlei scholen in Toronto. En ’s avonds ging ik als Peaches optreden. Het lijkt allemaal wat tegenstrijdig, gezien mijn gedragingen op het podium. Maar in wezen doe ik hetzelfde: ik laat mensen nadenken. Alleen is mijn publiek nu iets ouder en rijper. Hoewel ik wel eens oud-leerlingen tegenkom, die die parallellen wel zien.”

Peaches hoort bij de hippe kringen van Canadese, kunstzinnige immigranten in Berlijn, samen met mensen als Mocky en Gonzalez. Toch nam ze Impeach My Bush op in Los Angeles. „Omdat ik per se met Mickey Petralia wilde werken, een producer van wie ik zeker wist dat hij de essentie van mijn werk niet zou aantasten.”

Peaches: Impeach My Bush XL, distr. V2www.peachesrocks.com