Het vergeefse zoeken naar vis

En ineens is daar een klein mediahypeje op de zomertelevisie, temidden van de zware regenbuien. Zoals zo vaak gaat het over een los stukje van een oude affaire. (Och, mocht er eens nieuws komen in die moord op Caesar!) Het amusante van dit hypeje is vooral dat de hoopvolle pr-activiteiten van het openbaar ministerie weer eens volkomen verkruimeld worden door een vergissing van de hoogste baas. Verder geen nieuws.

Deze overigens vrij mediagenieke Harm Brouwer zei in een IKON-interview met Paul Rosenmöller dat een déél van de kinderporno op de computer van officier van justitie Tonino (weet u nog?) er door een onbekende was op gezet. Waarom horen we dat nu pas, reageerde Rosenmöller gebeten. Een leuk moment in een verder niet heel opwindend interview.

Het duizelingwekkende van het moderne medialandschap is dat de IKON in zo’n geval al vooraf een persbericht maakt. Dat trekt kijkers. OM-baas Brouwer vermoedt complot tegen Tonino! Dus hoonde journalist Peter R. de Vries al gisterochtendop de radio dat hij indertijd die extra plaatjes veroorzaakt had toen hij met de Toninocomputer op internet ging. Dat had hij toen ook netjes aan het OM gemeld. Brouwer: „Oh ja, vergeten. Pardon.” (Maar hoe kan hij dan wel tegen Rosenmöller zeggen dat ze lang naar die onbekende hebben gezocht?)

Gek genoeg kreeg de kijker gisteravond gewoon het oorspronkelijke interview voorgeschoteld, zonder zelfs maar ondertitels bij de vergissing. Slechts bij de aftiteling was er een vage tekst over de bedoelingen van Brouwer (maar niet dat die onbekende De Vries was). Een vreemde vertoning.

Nee, langer zullen in mijn geest beklijven de beelden van de visserij-documentaire die de BBC deze week in losse delen uitzendt: Trawlermen. Gewoon mee op de schepen en kijken wat ze doen. Vooral zoeken naar vis en balen als er te weinig boven komt. Midden in de nacht het koude dek op. Gister was er storm. Nu ik dit opschrijf schommel ik nog altijd een beetje heen en weer.

En mijn grootste verbazing was gisteravond het wetenschapsprogramma van de EO, Galileo. Dat presentator Reinier van den Berg een talent heeft voor popularisering is wel duidelijk. Hij kan echt lekker bezig zijn met zand en lego. Maar waarom werd in het programma voortdurend benadrukt dat nanotechnologie de oplossing voor al onze problemen zal brengen? „Geen hongersnoden, onbeperkt zoet water. The sky is the limit! Nu maken we eindelijk ons eigen paradijs”, jubelt Van den Berg zonder enige ironie. De verbeterde mens komt eraan! Terwijl de oplettende kijker echt wel ziet dat er nog helemaal niks kan, in dat bouwen met losse moleculen. Ja, een DNA-strengetje uitrekken met een magneetje. Best knap! En ook de oppervlakkige kijker zal zien dat het fijne elektronische gehoorapparaat dat een heel lieve maar dove moeder krijgt geïmplanteerd, helemaal niks te maken heeft met nanotechnologie. Maar eindeloos komt ze in beeld, met haar brabbelende kindje.

Grappig is wel dat tegelijkertijd de christelijke nanotechnoloog Cees Dekker mag uitleggen hoe ontzettend complex al die de moleculaire structuren in de cel zijn – daar moet wel een schepper achter zitten! Maar ja, denkt de kijker, als het zo complex is, zal dat zelfgemaakte paradijs toch nog wel héél lang op zich laten wachten?