Zakelijkheid regeert bij opgefriste hockeyploeg

Onder bondscoach Oltmans werkten de Nederlandse hockeyers dit voorjaar voor-al aan hun fysieke conditie. Bij de Champions Trophy blijkt waarom. „We maken minder fouten.”

Mark Hoogstad

Het was ‘maar’ een oefentoernooi, ergens ver weg in Maleisië bovendien, maar toch: de Nederlandse hockeyers wonnen weer eens een finale. Hoe lang was dat al niet geleden? Met gepaste trots maar vooral hernieuwd zelfvertrouwen stapte het gezelschap van bondscoach Roelant Oltmans eind vorige maand in Kuala Lumpur op het vliegtuig terug naar huis, daags na de 6-2 overwinning op olympisch kampioen Australië in de finale van de strijd om de Sultan Azlan Shah Cup.

In Terrassa, een voormalige textielstad ten noorden van Barcelona, hopen Oltmans en de zijnen de stijgende lijn deze week, bij de strijd om de Champions Trophy, door te trekken. Op weg naar het hoofddoel van dit jaar: het wereldkampioenschap, dat op 6 september in Mönchengladbach begint. „We willen hier graag winnen, maar wat we vooral graag willen is een paar stappen in de goede richting maken”, liet Oltmans zich voorafgaand aan het jaarlijkse zeslandentoernooi al ontvallen.

Die stappen zijn vooralsnog stapjes. Dat ‘Holland Hockeyland’ niet langer ongenaakbaar is op de internationale kunstgrasvelden, was al langer bekend, en bleek maar weer eens op de openingsdag van het jaarlijkse zeslandentoernooi. Zaterdagavond mocht het verjongde Argentinië, de nummer acht op de wereldranglijst, zich bijna zestig minuten lang de gelijke wanen van het zes plaatsen hoger gerangschikte Nederland. Een gebrek aan inhoud en ervaring bij de Zuid-Amerikanen plus een dodelijke strafcorner in de persoon van Taeke Taekema (drie treffers) deden de balans in de slotfase omslaan in Nederlands voordeel: 4-2.

Nog maar amper bekomen van die krachtsinspanning of de ploeg stond gisteravond tegenover titelverdediger Australië. Het duel, een herhaling van de olympische finale van Athene, eindigde in een gelijkspel (1-1), en sloot daarmee naadloos aan op de uitslagen eerder op de dag. Het als vanouds oerdegelijke Duitsland bleef tegen Pakistan steken op 3-3, gastheer Spanje stelde teleur tegen het stugge Argentinië: 1-1.

Oltmans toonde zich na afloop van het tactische schaakspel met het nog eveneens ongeslagen Australië tevreden met de puntendeling, waardoor zijn ploeg na twee speelronden aan de leiding gaat. „We geven veel minder kansen weg dan voorheen, en zijn in de eindfase in staat meer af te dwingen dan een ploeg als Australië”, constateerde hij opgelucht.

Dat was tot voor kort wel anders, besefte de coach uit Oegstgeest, die morgenmiddag in de moordende hitte van Catalonië stuit op zijn voormalige werkgever Pakistan. Maar geen nood, want: „Onze fitheid neemt toe, we maken steeds minder fouten en ik kan probleemloos doorwisselen.”

Winst heeft Oltmans de voorbije maanden inderdaad vooral behaald op het fysieke vlak. Onder zijn voorganger Terry Walsh werd pijnlijk duidelijk dat Nederland de slag vooral verloor, omdat de ploeg simpelweg kracht en uithoudingsvermogen tekort kwam in vergelijking met het energieke Australië. Met als gevolg dat de bodem van de brandstoftank de laatste jaren steevast in zicht kwam in de slotfase van een groot toernooi. Het was volgens de betrokkenen de voornaamste reden dat de ploeg vier finales op rij verloor: Olympische Spelen (2004), Champions Trophy (2004), Europees kampioenschap (2005) en Champions Trophy (2005).

Geen wonder dan ook dat Oltmans de teugels de afgelopen maanden aanhaalde, nadat hij eerder al de strijd had aangebonden met de in zijn ogen enigszins naïeve technisch-tactische aanpak van zijn selectie. Het was gedaan met de vrijblijvendheid. Wilde Nederland weer een rol van betekenis spelen in het mondiale tophockey, dan moesten bal en stick even wijken. Met eindeloze sprinttrainingen en bezoekjes aan het krachthonk werd de achterstand in recordtempo weggewerkt.

Aan de vooravond van het toernooi in Catalonië verklaarde de ene na de andere international zich frisser en sterker te voelen dan ooit tevoren. Oltmans zelf durfde de stelling wel aan dat hij in zijn lange carrière als coach „fysiek nog nooit zo’n sterke groep” tot zijn beschikking had gehad. Gisteravond werd hij bevestigd in dat vermoeden.

Maar daar staat wel een prijs tegenover. Gisteren waren het, net als een dag eerder tegen Argentinië, vooral de zakelijke, bijna steriele spelopvatting en dito uitvoering, die in het oog sprongen bij de ‘opgefriste’ hockeyers. Het systeem is heilig, en daarmee de discipline. Roekeloze avontuurtjes zijn onder Oltmans taboe. „Klopt”, beaamde middenvelder Floris Evers ver na afloop. „Maar eerst moeten we het tactisch weer goed hebben staan, voordat we ons weer kunnen toeleggen op wat de kracht van het Nederlands hockey blijft, en dat is creativiteit. Heb vooral geduld.”

Pagina 13 - Jeroen Delmee