Het geheim

Een fragment. Het is voorjaar 2002, ruim vier jaar geleden. In Gerona regent het al tien dagen. Floyd Landis verlaat het appartementencomplex waarin verschillende Amerikaanse wielrenners van US Postal onder wie Lance Armstrong wonen, om te gaan trainen. Hij monstert de dreigende lucht boven Catalonië, zet zijn fiets tegen de gevel van het café aan de overkant en bestelt een cappuccino.

Zes uur later zit hij er nog. Floyd is op dat moment failliet. Zijn sponsor Mercury is uit de wielersport gestapt en de ploeg opgeheven. Floyd heeft slechts een gedeelte van zijn salaris ontvangen en acht maanden niet meer gefietst. De rekeningen van de dokter en de tandarts en de verzekeringen hebben zich opgestapeld. Hij kan niet meer in het levensonderhoud van echtgenote Amber en dochtertje Ryan voorzien. Hij heeft z’n creditcards weggegooid en zit in het café zijn leven te overdenken. Die ochtend bestelt hij dertien cappuccino’s en gaat wegens de regen niet trainen.

Na het failliet van zijn sponsor Mercury is hij een bedeltocht langs diverse wielerploegen begonnen en uiteindelijk heeft Lance Armstrong ‘yes’ gezegd.

Want wie wil er nu zo’n vreemde vogel afkomstig uit de wereldvreemde en bijzonder strenge geloofsgemeenschap der mennonieten in Pennsylvania – geen televisie in huis, geen elektriciteit, vier keer per week naar de kerk en elke dag de bijbel lezen. Maar de intelligente Lance ziet wel iets in de zonderling en raapt hem met een jaarcontract van 60.000 dollar op van de straat.

Armstrong reageert woedend als hij hoort dat Landis de hele dag in het café heeft gezeten, sloten koffie heeft gedronken en geen meter heeft getraind. Hij telefoneert en vraagt wat Landis de volgende dag wil gaan doen. Twee uurtjes trainen. Niks ervan, je gaat met mij mee, vijf uur klimmen in de bergen boven Gerona. En al regent het pijpenstelen, we vertrekken om negen uur.

Tijdens die trainingstocht scheldt Armstrong Landis urenlang de huid vol. Je bent geen prof, je bent een amateur. Hier wordt door een meedogenloze hersenspoeling een nieuwe kampioen geboren.

Parijs, gistermiddag. De ‘amateur’, in de ogen van Armstrong, heeft de Tour gewonnen. Landis staat daar in de schaduw van de Arc de Triomphe op het ereschavot. Hij heeft een half miljoen euro verdiend. Het voert te ver om vast te stellen dat ‘tout Paris’ aan zijn voeten ligt, maar z’n ‘performance’ is intrigerend. In de Alpen volledig in de vernieling gereden, om slechts een dag later in een onwerkelijke solo van 130 kilometer over die vreselijke Joux-Plane een wereldact op te voeren. Verbazingwekkend is de naïviteit van de media. Hij is van een andere planeet, luidt de conclusie. Simpele analyse.

Heeft niemand zich afgevraagd welke herstelmiddelen in die paar uur tussen ondergang en herrijzenis zijn aangewend? Er bestaat geen bewijs dat ze niet geoorloofd waren. Maar de natuur is souverein. Een wrak kan niet in een paar uur in een Ferrari veranderen. De mennoniet neemt zijn geheim mee uit Parijs.