Een ploffend zelfportret

‘Bewegend zelfportret’. ‘Bewegend Portret’ (installatie met 16mm film) van Boris van Hoof
‘Bewegend zelfportret’. ‘Bewegend Portret’ (installatie met 16mm film) van Boris van Hoof Hoof, Boris van

Deze zomer studeren aan de kunstacademies weer honderden kunstenaars af. Vandaag in het eerste deel van een korte serie: Boris van Hoof (27) van de Rotterdamse kunstacademie.

Drie rammelende 16mm-filmprojectors draaien in een eindeloze loop filmpjes. De filmstrips worden langs een grote vierkante stellage van metalen buizen omgeleid. Het beeld uit de projectors is wit met voorbijrazende vlekken en streepjes. Uit de speakers klinken knallen en plofjes.

Boris van Hoof (27) draaide de film op de examenexpositie van de Rotterdamse kunstacademie Willem de Kooning in een zelf getimmerde installatie van ruwe houtplaten. De ingenieuze stellage waar de drie films in totaal 21 keer op rondwentelen op weg naar de projector, had hij zelf gelast. Wie wat langer naar die naast elkaar draaiende filmstrips keek, zag iets vreemds. Ze vormen samen een afbeelding van een hoofd.

„Het is een bewegend zelfportret”, zegt Van Hoof. „Ik heb een serie filmstroken naast elkaar opgehangen in een doka en toen belicht met foto’s van mijn hoofd.” Ook de geluidstrip werd toen belicht met zijn portret. „Wat je nu hoort is het geluid van stukken van mijn gezicht. Ik vind het leuk dat je het verschil zou kunnen horen tussen iemand met haar en een kaal persoon.” De geprojecteerde filmbeelden zijn ‘versnipperde details’ van zijn hoofd. Het werken met het filmmateriaal vond hij zo boeiend dat hij sindsdien weinig meer met video doet.

Dan Brillo, zijn andere afstudeerproject voor de richting audiovisuele media, draaide hij grotendeels op 8mm. „Ik heb door analoge film beter leren kijken. Met video kun je maar doordraaien. Je moet nu het moment kiezen want je filmpje is zo voorbij. Je kunt niet terugkijken, maar je voelt wel of het mooi is. Ook de spanning van wachten op wat je na het ontwikkelen terugkrijgt geeft een meerwaarde.”

Het documentaire-achtige Dan Brillo gaat over Barcelona. „Over hoe toeristen positief en negatief een stad veranderen.” Twee weken lang zwierf Van Hoof van 7 uur ’s morgens tot ’s avonds laat door de stad. Met zijn camera observeerde hij vanaf het dak van een sightseeing-bus. Wandelend op straat zoomde hij in op momenten tussen mensen. „Als je op pad gaat, ga je de dingen zien. Je wordt heel gefocust. Je moet snel handelen, snel het licht schatten.” Voor de achtergrondmuziek sprak hij een straatmuzikant aan die hij later in Valencia opspoorde om hem op de stick, een snaarinstrument, te laten improviseren. „Ik hield van zijn rauwe en zoekende geluid.”

Om geld te verdienen is Boris van Hoof deze zomer assistent-opnameleider bij een tv-serie. Daarna wil hij verder met installaties als Bewegend Zelfportret. „Ik wil graag samen met anderen projecten opzetten en samen dingen creëren. Mensen kijken te weinig om zich heen. Goed leren kijken is een kunst. Daar wil ik beter in worden, niet alleen voor mijn vak, maar ook als mens.”

Dirk Limburg