Die demonstranten konden tenminste nog chillen met Jezus

Het is natuurlijk vreselijk met die individualisering van de samenleving waar je tegenwoordig weer zoveel over hoort – de kerken lopen leeg, de mensen kijken teveel tv en niemand heeft meer iets voor een ander over. Maar het ergste is dat er in de zomer altijd een moment komt dat je halve vriendenkring tegelijkertijd op vakantie is.

In het nieuwe nummer van techlifestyleblad Bright vertelt een jongen met een bril dat hij zijn groepsvakantie via een ‘wiki’ gepland heeft; ik wou meteen dat mijn vrienden hun vakanties met zo’n groepswebsite op elkaar hadden afgestemd.

Zaterdag probeerde ik, in een verveelde, woordspelige poging om nog ergens bij te horen (de individualisering en vervlakking in vredesnaam dan maar) in mijn eentje plat op het stadsstrand te gaan liggen. Maar ik kwam in een demonstratie terecht – tweehonderd fluitende en drummende mensen met borden als ‘wij chillen met jezus’ en ‘stop geweld in almere’.

„Hoort u daarbij?”, vroeg ik aan een man met een linnen schoudertas die bij een groepje aan de overkant van de straat stond, en daarmee won ik de prijs voor de domste vraag van de dag, want deze mensen hadden een spandoek met ‘stop violence in the middle east’. Ze bleken afgedwaald van de tweeduizend man een straat verder. „Warm hoor, om te demonstreren”, babbelde ik eroverheen (die anderen konden tenminste nog chillen met Jezus). „Ja, maar ik heb mijn demonstratieparasol bij me”, zei de man, en liet een zwart opvouwbaar pluutje zien met aan de binnenkant groot het woord ‘STOP’. „Altijd inzetbaar.” Vervolgens vertelde hij me zoveel dingen over Israël die je vroeger niet mocht zeggen, dat ik hoop dat ik daar binnenkort een prijsvraag over tegenkom.

Op het strand lukte het ook niet echt met de individualisering. Om te beginnen bleek er al lekker een vriend terug van vakantie en vervolgens brak er een lokale onweerhoosbui uit die zo hevig was dat hij Business News Radio, nu.nl en Teletekst-pagina 120 haalde. Uiteindelijk stonden we ons in het langzaam onder water lopende rommelhok achter de strandtentkeuken gezellig voor te stellen dat we in een Hollywood-film speelden over de laatste twintig mensen op aarde. „Ik ben Brad Pitt!”, riep een jongen vrolijk. Dat was geloof ik het enige moment van de dag dat er toch iets te bespeuren was van vervlakking.

Aaf is met vakantie