Bij jazz-zangeres Lynne Arriale is een tel een tel

Concert: Lynne Arriale Trio. Gehoord: 22/7 BIMhuis, Amsterdam

Bij precieze muziek zonder dwingende beat moet je rustig kunnen zitten zonder gerommel en afleidende ruis. Heel prettig dus dat pianiste Lynne Arriale na een invalbeurt op North Sea Jazz in Rotterdam beschikbaar was voor een optreden met haar trio. Voor een publiek dat speciaal voor haar gekomen was en muisstil en geconcentreerd luisterde.

Arriale (1957) speelde tot haar 24ste uitsluitend klassieke muziek en dat is nog steeds te merken. Ze besteedt veel zorg aan repertoire, bereidt dat tot in de puntjes voor en doet op het podium nauwelijks aan improvisatie. Doordat ze aan de vleugel geen beweging te veel maakt – je speelt met je vingers en niet met je heupen – heeft ze weinig van de ouderwetse jazzcat.

Haar klassieke achtergrond is ook te merken aan haar techniek. Zo verwerpt ze de jazzgewoonte de noten op een syncopische manier anders te spelen dan ze er ‘staan’; een tel is een tel en een kwart een kwart. Het resultaat is dat Arriale niet ‘swingt’ zoals jazzfans dat gewend zijn. Een feit waar ze effectief mee speelt in haar bijna pesterig keurige en trage versie van Duke Ellingtons It don’t mean a Thing (if it ain’t got that swing) op haar cd Inspiration.

Arriale is opvallend melodiegericht en heeft een brede smaak die loopt van Burt Bacharach en Beatles tot jazz-standards en sterke liedjes uit de volksmuziek. Blackbird van Lennon en McCartney, haar eigen Arise en het Schotse Red is a Rose, alle drie licht rubato gespeeld, maakten in het BIMhuis diepe indruk. Dit laatste ook dankzij drummer Steve Davis, die door negen jaar samenspel bijna haar alter ego is geworden. Of hij nu met stokken, borstels of zijn handen speelt, elk accent is raak en in het gebruik van zijn bekkens is hij weergaloos subtiel.

Dat Arriale net als op haar cd’s, ook een stuk speelde van Thelonious Monk, pianistisch afkomstig van een andere planeet, is minder vreemd dan het lijkt. Want ook het ABA-schema van Think of One was, zo bleek al snel, minutieus op zijn mogelijkheden beproefd. Op het podium voert Lynne Arriale stukken uit, proberen en oefenen doet ze thuis. Wat jazzprofessors daar ook van vinden.