ik@nrc.nl

Mijn zoon van elf jaar blijft aanhoudend zeuren: hij wil tegen mij voetballen. Tot zijn grote plezier geef ik uiteindelijk toe.

Moeizaam verhef ik mij uit mijn comfortabele fauteuil, doe mijn schoenen en jas aan, en begeef mij naar de achterdeur. In de tuin is geen voetballer te ontdekken.

Na enig zoeken tref ik mijn zoon aan, op zijn kamer, achter zijn spelcomputer. Ongeduldig geeft hij mij de vrije controller.

Zelf een ‘ik’ insturen kanvia www.nrc.nl/ik. Daar staan ook de spelregels voor het insturen van bijdragen aan deze rubriek.