Lakshmi Mittal houdt vol

Staalconcern Arcelor doet er alles aan om een vijandige overname door Mittal Steel te dwarsbomen. Wat beweegt Mittal toch om te volharden in zijn plan met de boze Luxemburgers?

Lakshmi Mittal is een volhouder. Wat Arcelor ook doet om hem te dwarsbomen in zijn poging het Luxemburgse staalconcern over te nemen, de van oorsprong Indiase zakenman zet alles op alles om Arcelor in bezit te krijgen. Gisteren liet Mittal weten dat het is gelukt om ruim 20 procent van de aandeelhouders van Arcelor zo ver te krijgen dat ze op een buitengewone aandeelhoudersvergadering willen stemmen over het nieuwste plan van de Luxemburgers om Mittal buiten de deur te houden: de overname van het Russische staalbedrijf Severstal van Aleksej Mordasjov, dat een belang van 32 procent krijgt in Arcelor. Samen zouden Arcelor en Severstal groter worden dan Mittal Steel. Lakshmi Mittal heeft zich daardoor niet uit het veld laten slaan en laten weten dat een belang van 40 procent in de nieuwe combinatie ook goed is.

De vraag rijst zo langzamerhand wat Mittal, het grootste staalconcern ter wereld, nu eigenlijk ziet in een staalbedrijf waarvan de leiding hem zó vijandig gezind is. Mittal redeneert als volgt: de staalmarkt is zeer versnipperd, geen enkel concern heeft meer dan 6 procent van de wereldmarkt in handen. Dat leidt tot grote concurrentie, wat de prijzen drukt. Mittal zou graag zien dat de vijf grootste staalbedrijven minimaal 30 tot 40 procent van die markt gaan controleren (nu is dat circa 20 procent) wat zou leiden tot een beter evenwicht tussen vraag en aanbod. Bovendien zou schaalvergroting in het geval van Mittal leiden tot inkoopvoordeel, een groter geografisch bereik en een grotere variëteit aan producten. Geen domme gedachte, want het zijn precies de redenen waarom Arcelor in 2001 ontstond uit het Franse staalbedrijf Usinor, het Luxemburgse Arbed en het Spaanse Aceralia.

Arcelor ziet het anders. Het bedrijf claimt dat het er financieel veel beter voor staat dan Mittal - de winst van Arcelor steeg vorig jaar met 60 procent, die van Mittal daalde met 27 procent. In omzet is Mittal het belangrijkste staalconcern ter wereld.

De Luxemburgers vrezen dat Mittal bij Arcelor de kas komt leeghalen om te kunnen investeren in zijn bestaande fabrieken. Niet onlogisch, want Mittal koopt graag oude staalfabrieken op om die op te lappen. En daar is geld voor nodig. Geld dat Mittal niet heeft: als Mittal zou voldoen aan de eis van Arcelor dat er 34 tot 41 miljard euro in contanten moet worden betaald, dan moet Mittal zich flink in de schulden steken.

Arcelor heeft steeds de verschillen aangevoerd om de overname af te wijzen: Arcelor maakt hoogwaardig staal, Mittal maakt veel goedkopere producten, wat weinig synergievoordeel zou opleveren. Voor Arcelor is de EU een belangrijke afzetmarkt, Mittal Steel is vooral sterk in Oost-Europa en Noord-Amerika. Volgens Arcelor is de combinatie met Severstal veel winstgevender. Bovendien zijn beide actief in de auto-industrie. Samen zouden ze sterk staan in Rusland, Brazilië en Europa.

Het lijkt er echter op dat de Luxemburgers liever samenwerken met een jonge Rus met wie ze al vijf jaar samenwerken in de productie van autostaal en die door Arcelor is aangeduid als 'een echte Europeaan', dan met een door Indiërs gedomineerd bedrijf met een Brits-Indische topman, die bekend staat als een harde saneerder.