Modern terrorisme

Waar was u op die historische maandagmiddag 29 mei 2006? Ik weet het nog precies, ik zat mijn stukje voor NRC Handelsblad te typen voor deze woensdag. Dat was, zoals u later zult begrijpen, niet dit stukje. Daarop moet u nog twee weken wachten.

Terwijl ik typte, maakte mijn computer ineens met een harde plof een einde aan zijn leven. Dat dacht ik althans, teleurgesteld in de moderne techniek zoals ik zo snel kan zijn. Maar ook mijn lampen en stereo bleken het niet meer te doen. Enigszins argwanend liep ik naar mijn stoppenkast. Die zag eruit als een stoppenkast. Ik ben een best intelligent meisje dus weet ik precies wat ik moet doen als er technische problemen zijn. Ik belde vriend W. Tot mijn schrik waren alle telefoonlijnen bezet.

Toen wist ik het zeker. Heel Nederland was getroffen door een terroristische aanslag en ik zat midden in de brandhaard! (Ik woon in de Diamantbuurt.) Snel keek ik of mijn warme water het nog deed. Ik weet ook niet waarom, maar mensen schijnen in pure paniek wel vaker dingen te doen die niet logisch verklaarbaar zijn.

Opgewonden belde ik nogmaals vriend W. Na een poging of tien kreeg ik verbinding. Hij bleek nog niet op de hoogte. Heftig pratend legde ik hem uit wat er aan de hand was en hoe wij allen ten onder zouden gaan. Hij vroeg mij om te controleren of de verlichting in het trappenhuis het nog deed. Geen verlichting!

Ik pakte de rampenfolder, voor als de sirene gaat. Stap 1: ga naar binnen. Check. Stap 2: sluit ramen en deuren. Check. Stap 3: zet radio of tv aan. Ten einde raad besefte ik dat de terroristen ons te slim af waren. Natuurlijk hadden zij dit draaiboek ook! Het was vast zelfs ook in hun taal uitgegeven! Ik verwenste de intelligentie van de moderne terrorist.

Ik ging onder mijn bed liggen (wat nog helemaal niet gemakkelijk was). Een minuut of vijf later schrok ik me wild toen vanuit het intens stille niets mijn cd-speler aansprong. Een lekker muziekje vulde de kamer.