Josh Lucas

Kennen wij Josh Lucas? Ja, kijk maar eens goed. Dit is een nieuwe ster in spe die kleurloosheid tot kunst verheft.

Foto AP Josh Lucas arrives to the premiere of his new movie, "Poseidon," Saturday, May 6, 2006, at the closing night screening for the Tribeca Film Festival in New York. (AP Photo/Diane Bondareff) Associated Press

Sommige sterren hoeven niet eens te stralen om heel groot te worden. Neem nou Josh Lucas. Josh wie? denkt u, en u heeft groot gelijk. Maar kijk dan langdurig naar zijn foto en wat blijkt? Hij ziet er toch uit als meer dan alleen maar een bekend gezicht. Zat hij niet in Hulk? En daarna met Michael Caine en Christopher Walken in de vier generaties mannen-film Around the Bend? En met Ed Harris, Philip Seymour Hoffman en Paul Newman (van wie hij zomaar een zoon zou kunnen zijn) in de in Nederland dankzij dvd populaire tv-serie Empire Falls, naar de Pulitzer Prize-winnende roman van Richard Russo? En stond hij niet vervolgens tegenover Robert Redford en Morgan Freeman in Lasse Hallströms An Unfinished Life? Speelde hij kortom in drie jaar tijd niet mét alle sterren van de filmhemel, in grote bijrollen en bijna hoofdrollen? Is hij de nieuwe Kevin Bacon, de alomtegenwoordige bijrolacteur van wie altijd wordt gezegd dat hij in maximaal zes stappen aan heel Hollywood te linken is (de zogenaamde ‘six degrees of separation’)?

Vanaf deze week is de als Joshua Lucas Easy Dent Maurer op 20 juni 1971 in Little Rock, Arkansas geboren acteur te zien in Poseidon, de remake van de illustere rampenfilm The Poseidon Adventure uit 1972. In een hoofdrol, naast Kurt Russell, de actieheld die onder regie van John Carpenter al talloze beproevingen heeft weten te doorstaan. Maar de echte hoofdrollen worden natuurlijk gespeeld door het kapseizende schip, het water en de panikerende massa. Om in zo’n soort film als mensenredder te mogen optreden, moet je wel een beetje kleurloos zijn, want je moet lijken op de Onopvallende Man, van wie de toeschouwers hopen dat hij altijd aanwezig zal zijn om ook hen uit de problemen te redden als het zover is.

Kleurloosheid is voor een acteur eigenlijk een hele gunstige eigenschap. Kleurloos betekent niet per se onopvallend, het staat ook voor kameleontisch en die kwaliteit bezit Josh Lucas-met de lange naam als geen ander. Het begon eigenlijk al met die lange naam, die hij van zijn in een indianenreservaat residerende hippieouders kreeg. Na zijn geboorte die zo gemakkelijk (‘Easy’) verliep dat de dokter ervan achteroversloeg tegen een bedstijl en een deuk (‘Dent”) in zijn hoofd opliep, verhuisden de Maurers nog zeker dertien keer voordat de kleine Josh aan zijn middelbare school toe was. Om zich staande te houden begon hij op elke nieuwe school de populairste jongen van de vorige school te spelen. Het hielp. Acteren als vermomming.

En hoewel hij, zodra hij zijn rijbewijs had, in een oude Honda naar Hollywood vertrok, had hij nog een omweg via het New Yorkse theater nodig om echt als acteur door te breken. Met die fluorescerend blauwe ogen, waarvoor het licht altijd iets te fel is en die daarom de wereld enigszins argwanend toegeknepen in de gaten houden, geeft hij al zijn rollen een intrigerende gelaagdheid mee. Alleen in de ‘southern gothic’ Undertow was hij twee jaar geleden een ondubbelzinnige griezel. Maar verder: romantische held of ordinaire hartenbreker, miskend genie of rancuneuze zielenpiet, je weet het nooit helemaal zeker. Als hij in Poseidon maar echt iedereen uit het water krijgt.

    • Dana Linssen