Ik had ontvoerd kunnen worden door een albinomonnik

‘We moeten naar The Da Vinci Code! We moeten toch weten wat de mensen bézighoudt?” zegt vriend W. Hij bedoelt: „We moeten naar The Da Vinci Code! Want ik wil er heel graag heen!” Maar ik vind het charmant dat hij het brengt als sociologisch experiment.

Ik maak me zorgen. Krijg ik weer zo’n Harry Potter-ervaring: dat je niets van de film snapt als je de zeven voorgaande boeken niet uit je hoofd geleerd hebt. Ik ben namelijk een van de drie mensen op aarde die De Da Vinci Code niet gelezen heeft. Wij hebben met zijn drieën trouwens een geheim genootschap, we zijn eigenlijk de afstammelingen van Jezus, dus wij hoeven het boek niet te lezen.

De ontknoping zie ik al na tien minuten aankomen. Fijn: ik hoef me niet dom te voelen naast de Dan Brown-fans. Wat tegenvalt is het grote aantal anagrammen, Fibonacci-reeksen en albinomonniken. Nou ja, er zit maar één albinomonnik in de film, maar die is zo eng dat ik af en toe mijn ogen dicht moet doen. Vooral als hij zichzelf gaat martelen met een soort ijzeren jarretelle.

De albinomonnik blijkt bij Opus Dei te horen. Als kind woonde ik in de straat bij een Opus Dei-afdeling. Dat leken zulke keurige heertjes. Zaten die ook te klooien met ijzeren jarretelles? Ik heb nog belletje trek bij ze gedaan, bedenk ik me tijdens de film. Ik had wel ontvoerd kunnen worden door een albinomonnik.

Dat ik tijd heb voor dit soort gedachten, komt omdat de film drie uur duurt en extreem saai, pardon, informatief, is. Wie had gehoopt op vlammende liefde tussen Audrey Tatou (Amélie) en Tom Hanks (ditmaal met ‘wetenschappelijk kapsel’), komt bedrogen uit.

Als uiteindelijk blijkt dat ‘apple’ het geheime raadselwoord is dat er uit de cryptex moet rollen (ik wist niet dat raadselbedenkers van honderden eeuwen geleden zo goed Engels konden), begin ik hysterisch te lachen, zo melig ben ik geworden.

De filmbezoekers praten op straat na over anagrammen en cryptexen, alsof ze historici op een congres zijn. Ze hebben in hun leven één boek gelezen, De Da Vinci Code, en nu weten ze alles van het christendom. „Dit is zo’n film die je steeds opnieuw wilt zien”, zegt een meisje. „Om nieuwe aanwijzingen te ontdekken.” Ik weet nu wat de mensen bezighoudt, en het is weer even genoeg.

    • Aaf Brandt Corstius