Denk je dat we daar door kunnen?

Poseidon. Regie: Wolfgang Petersen. Met: Josh Lucas, Richard Dreyfuss, Kurt Russell, Jacinda Barrett, Emmy Rossum, Mike Vogel. In: 101 bioscopen.

Poseidon is een remake van The Poseidon Adventure, een van de rampenfilms uit de voor dat genre gouden jaren zeventig, toen ook Airport, Earthquake en The Towering Inferno het publiek de stuipen op het lijf moest jagen, terwijl ze tussen de stuipen door genoten van het feit dat zíj het niet waren die daar door een brandend gebouw of een gekapseisd schip renden. Identificatie heeft zo z’n grenzen.

De nieuwe Poseidon werd geregisseerd door Wolfgang Petersen, de Duitse regisseur die naar Hollywood vertrok na het succes van Das Boot, en zich daar in het genre specialiseerde, met onder meer Outbreak, en, weer een waterfilm, Perfect Storm.

Poseidon gaat over een cruiseschip dat tijdens het vieren van oud en nieuw door een grote golf wordt kapseist. Het schip zakt over de kop de golven in. Even blijft de balzaal tegen het water bestand, dan versplinteren de ramen en stroomt de zee naar binnen. Een klein groepje passagiers is dan al onderweg naar boven. Door de propellergangen van de boot willen zij proberen de oppervlakte te bereiken.

Poseidon heeft in de remake al zijn vet verloren. Petersen windt er geen doekjes om: dit is een rampenfilm en niets anders. Dus gaat er met de introductie van de personages weinig tijd verloren en hoeft er van karakterontwikkeling evenmin sprake te zijn..De dialogen zijn vooral praktisch, alsof ze zijn samengesteld uit de gebruiksaanwijzing van het genre: Denk je dat we daar door kunnen? We moeten bij elkaar blijven. Waar is …?

Petersen en zijn producenten gaan er vanuit dat het de special effects zijn die publiek naar een rampenfilm trekken. Dat is waarschijnlijk wel zo, maar die special effects sorteren wel meer effect als het ons iets kan schelen wie ze overkomt. Petersen had net zo goed een film over mieren kunnen maken, en dan niet als veroorzakers van de ramp, maar als degenen die hem overkomt. verdrinkende mieren kunnen maken als over mensen.

Zelfs de sprekende M & M’etjes in de reclame wekken meer gevoel op dan het gezelschap dat in Poseidon van luchtrooster naar liftschacht zwemt. Kijken naar Poseidon doe je niet met je gevoel maar met je instinct. Dat wil nog wel even schrikken als iemand verdrinkt of haartjes rechtop doen staan als iemand verbrandt.

De special effects van nu zijn ongetwijfeld beter en chiquer dan in het origineel. Maar die beschikte ook over nog een paar andere dingen om te onthouden, van die dingen waarin een slechte film groot kan zijn, zoals de oogopslag van Gene Hackman en het gezeur van Shelley Winter. Dat heeft de remake niet.