De Peppers-story bereikt magnum opus

Ruim twintig jaar al duurt de carrière van de Red Hot Chili Peppers.

Hun nieuwe album ‘Stadium Arcadium’ is een bescheiden meesterwerk.

Anthony Kiedis of the Red Hot Chili Peppers performs during a concert for the fuse network Tuesday, May 9, 2006 in New York. The concert will air May 20 at 9 p.m. on fuse network's 'Breaking the Record: Red Hot Chili Peppers' show. Red Hot Chili Peppers' new album 'Stadium Arcadium' hit stores Tuesday. (AP Photo/Jason DeCrow) Associated Press

Meer dan een half miljoen euro betaalt Jan Smeets om de Red Hot Chili Peppers naar Pinkpop te halen. Dat lijkt een bom duiten, maar dan heb je ook wat. Meer dan de Stones en Madonna zijn de Peppers deze zomer de ‘hot ticket’ van het internationale concertcircuit. Temeer omdat hun nieuwe dubbelalbum Stadium Arcadium een bescheiden meesterwerk blijkt te zijn, waarop hun succesformule wordt bestendigd en uitgebouwd. Niet slecht voor een band die twintig jaar geleden blij was als er een handjevol mensen kwam opdraven voor hun toen nog ontoegankelijke mix van punk, funk en rock.

Een soort Meet The Beatles, had zanger Anthony Kiedis voor ogen toen de groep in het voorjaar van 2004 begon aan een album dat ‘compact en rockend’ moest worden. Een stuk of dertien liedjes zou het gaan bevatten, precies als een popalbum uit de sixties. Het liep anders toen producer Rick Rubin opnamesessies organiseerde in dezelfde villa in de Hollywood Hills waar vijftien jaar geleden ook het doorbraakalbum Blood Sugar Sex Magic tot stand was gekomen. Het was de villa waar horroracteur Bela Lugosi gewoond had en waar zijn geest volgens de bandleden nog in de kast woonde. De Red Hot Chili Peppers houden van dat soort details. De creatieve sappen vloeiden, totdat er veertig min of meer uitgewerkte ideeën voor nummers waren en men begon te denken aan een dubbelalbum.

Stadium Arcadium is het magnum opus van de Red Hot Chili Peppers, met 28 songs die nauwelijks zwakke momenten kennen. De hitformule mag inmiddels bekend heten, maar het kostte de band uit Los Angeles ruim twintig jaar om de huidige megastatus te bereiken. Zwarte funk en blanke new wave lagen aan de basis van muziek die toen nog tot de buitenissige crossovers werd gerekend. „Funk is kleurenblind”, zei Kiedis in die beginperiode, „en dus zijn wij het ook.” Funkpionier George Clinton van Funkadelic produceerde in 1985 het album Freaky Styley, dat de Red Hot Chili Peppers op de kaart zette als een band die de genres kon doorbreken. Bassist Flea maakte live grote indruk met zijn vingervlugge basspel in Higher ground van Stevie Wonder, een versie die synthesizers overbodig maakte. Gitarist Hillel Slovak werd alom geprezen als een blanke Jimi Hendrix, totdat een overdosis in 1989 een einde aan zijn leven maakte.

Slovak werd opgevolgd door de 19-jarige John Frusciante, een minstens zo fanatieke Hendrix-discipel die zelf spoedig werd gegrepen door de vicieuze cirkel van succes en drugsverslaving. Een VPRO-documentaire van Bram van Splunteren legde in 1992 hartverscheurend vast hoe Frusciante was verworden tot een treurige junkie wiens miljoenenvilla tot een vuilnisberg was verslonsd. Na dat diepe dal waarin hij werd vervangen door Dave Navarro uit Jane’s Addiction, keerde Frusciante terug als een verloren zoon die met zijn briljante spel minstens een kwart van het Chili Peppers-geluid bepaalt. Hits als Under the bridge en By the way zijn ondenkbaar zonder zijn subtiele snaarbehandeling, die schatplichtig blijft aan de manier waarop Jimi Hendrix rock en soul met elkaar verenigde.

De Peppers-story kende zwakkere momenten op de jaren negentig-albums One Hot Minute en Californication. Dat ze nu weer helemaal terug zijn, is volgens Kiedis te danken aan het feit dat de groepsleden tijdens de opname van Stadium Arcadium alle vier door een persoonlijke muze geïnspireerd werden. Dat Kiedis het meisje van zijn dromen inmiddels alweer aan de kant heeft gezet, is geen verrassing na de parade van aantrekkelijke dames die in zijn autobiografie Scar Tissue (2004) voorbijtrekt. Ook bespreekt hij daarin zijn afgezworen drugsverslaving en de lichaamsversieringen die hij door zijn Amsterdamse vriend en tatoeëerder Henk Schiffmacher liet aanbrengen.

Alles in het gelouterde popsterrenleven van Kiedis, Flea, Frusciante en drummer Chad Smith draait nu om de muziek, die op Stadium Arcadium evenwichtiger uitpakt dan ooit. Zelfs goed gelukte nummers als deze beginnen pas werkelijk te leven op het podium, verklaarde Anthony Kiedis in Rolling Stone.

De Red Hot Chili Peppers kunnen niet wachten om hun vers gedolven schat aan muziek onder de mensen te brengen. Daarmee zijn ze drie stappen voor op de Rolling Stones, die eigenlijk al in twintig jaar geen fatsoenlijk nieuw album meer gemaakt hebben. Zo’n band gun je een half miljoen, al was het alleen maar omdat ze als publiekstrekker het jarenlang zieltogende Pinkpop uit het slop trekken.

    • Jan Vollaard