Winnaar Jazz Award Palmieri mist kansen

Concert: Eddie Palmieri. Gehoord: 29/5 Concertgebouw, Amsterdam.

Pianist en bandleider Eddie Palmieri is niet de meest opzienbarende winnaar van de Concertgebouw Jazz Award. Hij is zeker niet de meest voor de hand liggende keuze in het latinjazzgenre. Dat hij gisteravond met een oeuvreprijs werd onderscheiden, had vast te maken met zijn beschikbaarheid. Belangrijk of niet, Palmieri is wel een leuke winnaar. Die zich vooral heeft gemanifesteerd als vernieuwer van de New Yorkse latin en die nooit een keuze heeft willen maken tussen populaire salsa en latinjazz met gewaagde invalshoeken.

Palmieri (Spanish Harlem, 1936) wordt vooral het laatste decennium erkend als bandleider en invloedrijk piano-improvisator. De eerste versie van zijn band La Perfecta werd opgericht in 1961. De groep, met een fluit en een opvallende rij trombones in de frontlinie, trok destijds de aandacht van veel Amerikaanse jazzmusici. Met zijn La Perfecta II perfectioneerde hij zijn stijl, waarin hij balans vond tussen aanstekelijke ritmes en brutaal opgebouwde pianosolo’s. Dit jaar kreeg hij voor de cd Listen Here! zijn inmiddels achtste Latin Grammy Award.

Dat hij in zijn tienertijd de timbalen hanteerde in het orkest van zijn oom, is altijd van invloed gebleven op zijn spel. Palmieri heeft zichzelf wel eens beschreven als „een gefrustreerde percussionist die zich afreageert op de piano”. Zijn krachtige manier van spelen heeft Eddie Palmieri het imago geleverd van een geestdriftig musicus. Iemand die zich weinig aantrekt van muzikale inventies, maar die met zijn harde toucher en snelle sprongen over de toetsen een opgewonden relaas vertelt dat best een tijdje kan duren. Helaas liet de laureaat daar gisteravond niet zo veel van horen. Zichtbaar trots op de prijs koos hij een wat nederige rol voor zichzelf en speelde vrolijk zijn composities Picadillo en Bochinche mee met het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Het nummer Mambo Sentiment bleek een test voor de bigband, die zich nooit aan een mambo had gewaagd. Dat het toch een beetje warm werd, was vooral te danken aan percussionist Claus Tofft die in zijn eentje voor warmbloedige ritmes moest zorgen.

Gelukkig nam Palmieri na de pauze meer initiatief. Dat hij de energieke en gepassioneerd spelende Deloitte Jazz Award-winnaar violist Jeffrey Bruinsma, die deze avond een gastrol had en volgens de traditie zou spelen met hem, vervolgens onbedoeld links liet liggen, was een gemiste kans. Palmieri haalde alles uit een pianobattle met bigbandpianist Peter Beets, dat resulteerde in een kunstjespel tussen mentor en al te gretige leerling.